Cold War_სიყვარული კომუნისტური ელფერით..

პაველ პავლიკოვსკის ფილმი “ცივი ომი ” გვიყვება ისტორიას დაუვიწყარ , ინტიმურ სიყვარულზე, ორ დაცემულ და აღზევებულ ვარსკლავზე რომლებმაც საკუთარ თავზე გამოსცადეს “ომის შემდეგ ” დაცემული “რკინის ფარდის” მძიმე შედეგები.

პაველმა ფილმი მის მშობლებს მიუძღვნა, სწორედ ისინი იქცნენ მისი შთაგონების წყაროდ. რეჟისორი შემდეგნაირად აღწერს მათ:

ისინი ყველაზე საინტერესო და დრამატული გმირები არიან , ვინც კი ოდესმე შემხვედრია.. ორივე ძლიერი, მშვენიერი ადამიანია, მაგრამ როგორც წყვილი უბრალოდ დაუსრულებელი კატასტროფაა.

მიუხედავად იმისა, რომ ფილმში პერსონაჟების სახელები ვიქტორი და ზულა რეჟისორის მშობლების სახელებს ემთხვევა , მათი ინდივიდუალური ნარატივები გამოგონილი და ალეგორიულია. ფილმში მოვლენები განსხვავებული ტემპით ვითარდება, პოლონეთიდან აღმოსავლეთ ბერლინის ქუჩებში, პარიზიდან იუგოსლავიის მიმართულებით, წლების სწრაფი ცვლილება ყველაზე კარგად აღწერს დროის როგორც დაუნდობელი ძალის უპირატესობას . მათი გზების გადაკვეთა სხვადასხვა ქალაქში, სხვადასხვა წლებში ხდება, დროის გასვლის შემდეგ იცვლება ყველაფერი თუმცა ერთადერთი რამ რაც მათ ორივეს აერთიანებს უცვლელი რჩება. ეს არის სიყვარული, რომელიც არ ცნობს გეოგრაფიულ მდებარეობას, დროის პერიოდის სიმძიმეს და ცხოვრების შეზღუდულ ჩარჩოებს.

ფილმის დასაწყისში ჩვენ ვიმყოფებით პოლონეთის ერთ-ერთ სოფელში , 1949 წელს. ვიქტორი (Tomasz Kot) და ირენა (Agata Kulesza) ხალხური სიმღერების ჩანაწერებს აკეთებენ. ისინი ისმენენ სიმღერებს ყველაფერზე: სევდიან ისტორიას სიყვარულზე, სასმელზე, რთულ ცხოვრებაზე , ნედლეულზე და ა.შ. შემდეგ ვხვდებით “მაზურეკის ანსამბლის ” (შთაგონებული Mazowsze troupe რეალური ანსამბლის სახელწოდებიდან ) შესარჩევ გამოცდაზე ვიქტორი და ირენა უსმენენ მუსიკოსებს, ხვდებიან მოცეკვავეებს და ისინიც თავის მხრივ ცდილობენ მაქსიმალურად წარმოაჩინონ მათ შიგნით არსებული დაფარული ნიჭიერება. ამ ფორმით ფილმში ნათლადა ნაჩვენები პოლონელი ხალხის უნიკალური ხმები.

ჩვენ მალევე ვეცნობით მშვენიერ სოფლელ გოგონას სახელად ზულა (Joanna Kulig), იდუმალი ახალგაზრდა ქალი, რომლის განსხვავებული ხმის ტემბრი პირველივე წამიდან იპყრობს ჟიურის. მისი შესრულებული სიმღერა, რომელიც გულს ეხება გვიქმნის წარმოდგენას ზულას შინაგანი სამყაროს მრავალფეროვნების შესახებ .

მიუხედავად იმისა რომ ვიქტორის აზრით გოგონას ენერგია და ტემპერამენტი აკლია ის მაინც ხდება ანსაბლის წევრი .

ანსამბლი იწყებს შემოქმედებითი თავისუფლების მიხედვით რეპერტუარის შერჩევას თუმცა პირველი კონცერტის შემდეგ აშკარად ჩნდება მოთხოვნა თუ რისი მოსმენა უნდათ იმ დროის რეალობაში.

სტალინისა და სოფლის მეურნეობის რეფორმით ინსპირირებული სიმღერები ნამდვილ შემოქმედებით ბორკილებად იქცევა ვიქტორისთვის. ის მიიღებს მნიშველოვან გადაწყვეტილებას წავიდეს, გაიქცეს საყვარელ ქალთან ერთად საფრანგეთში.

მიუხედავად მისი გაქცევის სურვილისა ზულა არ აღმოჩნდება ასეთი მამაცი ის არ იზიარებს ვიქტორისეულ ხედვებს და წყვილის გზები პირველად იყოფა.

-იმიტომ არ მოვედი რომ ვიცოდი არაფერი გამოგვივიდოდა.. გაქცევა არ არის ჩემთვის თუმცა ერთი რამ ზუსტად ვიცი.. მარტო არასოდეს არ გავიქცეოდი _ ორი წლის შემდეგ პარიზში შეხვედრის შემდეგ ასე მარტივად უხსნის ზულა ვიქტორს მათი განშორების
მიზეზს.

რეჟისორი მაქსიმალურად ცდილობს დროის ცვლილებასთან ერთად შეცვალოს ფილმის განწყობა, გადაღების ფორმატი და ის სტილი რომელიც დასაწყისში ძალიან მშვიდი და დაბალანსებულია ხოლო შემდეგ პერსონაჟის ზულას სახით უფრო თამამი და თავდაჯერებული ხდება.

იცვლება მუსიკის გადმოცემის ფორმაც. თავიდან ნამღერი სოფლის პოლონური სიმღერა, წლების შემდეგ პარიზში ნამდვილ შედევრად იქცევა. დამოუკიდებელი, შეყვარებული ზულა ჯაზის ელემენტებით გაფორმებულ სიმღერის ახალ ვერიას პარიზის კლუბში მღერის და მალევე ახერხებს დამსწრე საზოგადოების მონუსხვას.

საბოლოოდ ეს არის ერთი “ცივი ” ფილმი “ცხელ ” სიყვარულზე, სადაც მთავარ სიმღერას დრო მღერის. ორი დამოუკიდებელი ადამიანის ცხოვრება, რომელთა შინაგანი შეხედულებები არ ემთხვეოდა ერთმანეთს და სწორედ ეს ხდებოდა მათი დაშორების მიზეზიც. ეს არის სიყვარულის წარმოუდგენელი ისტორია იმ დროში სადაც ყველაზე ნაკლებად ფიქრობდნენ ” სიყვარულის სიძლიერეზე ” …

Advertisements

The Interpreter_ტრაგიკომიკური მოგზაურობა..

მარტინ შულიკის ფილმის ” თარჯიმანი ” მსოფლიო პრემიერა ბერლინის კინოფესტივალზე სპეციალური ჩვენებების პროგრამში შედგა. ბიაფის მხატვრული ფილმების საკონკურსო სექციაში მისი გამოჩენა ნამდვილად სასიხარულო მოულოდნელობა იყო ჩემთვის.

-ფილმი ორი ერთმანეთისგან, კონტრასულად განსხვავებულ ადამიანზე გვიყვება , რომლებიც ერთად მოგზაურობენ სლოვაკეთის ქუჩებში და სურთ მიიღონ სიმართლე წარსულის შესახებ . რამ მოახდინა თქვენზე გავლენა, რატომ გადაწყვიტეთ შეგექმნათ მსგავსი ისტორია.

-ფილმზე მუშაობისას ყოველთვის არსებობს რამდენიმე ცნებების და შთაგონების წყარო. თავდაპირველად თარჯიმანი იყო ნაწილი ათ ეპიზოდად ჩაფიქრებული ფილმისთვის სხვადასხვა პროფესიის ადამიანებზე. ჩვენ გვსურდა საზოგადოებრივი პორტრეტი შეგვექმნა რაღაც განსხვავებულ , კომიკურ ჟანრში. ადამიანური პორტრეტები სხვადასხვა პროფესიის მიხედვით არ უნდა ყოფილიყო ინდივიდუალური პირიქით ეს იმ საზოგადოების გამოხატულება იქნებოდა სადაც ვცხოვრობთ. თუმცა ათ ეპიზოდიანი ფილმის გადაღება დიდ თანხებთან იყო დაკავშირებული და ჩვენ გადავწყვიტეთ თითეული მათგანი ერთამნეთისგან დამოუკიდებელ ფილმებად გადაგვეღო, გადავწერეთ სცენარი თავიდან და პირველი პროფესია აღმოჩნდა თარჯიმანი. _ საინტერესო ისტორია ამ ფილმის დაბადებასთან დაკავშირებით, რომლის შესახებ თავად რეჟისორმა ისაუბრა.

ფილმში ორი ერთმანეთისგან განსხვავებული პერსონაჟის გზები იკვეთება და ნელ-ნელა ვეცნობით მათ ხასიათს. რეჟისორი საუკეთესო მეთოდს ირჩევს ამის გამოსახატავად, ის იყენებს კონფლიქტის გზას გმირებს შორის , რაც მაყურებლისთვის უფრო გასაგებ და საინტერესო სურათს ხატავს და ნათლად გვიჩვენებს რეალურად ვინ არიან ისინი.

ალის არ უყვარს ცხოვრება. ის არ ცდილობს დაძლიოს მის ცხოვრებაში გამეფებული დეპრესია. თითქოს ის ისევ იქ დარჩა, იმ დროში როდესაც მშობლები უკანასკნელად ნახა, ის დღემდე მძიმედ განიცდის ამ დანაკარგს . მის ფონზე უფრო იკვეთება მეორე გმირის საპირისპირო ხასიათი.

გეორგი ცდილობს ნებისმიერი ღამე ცხოვრებით დატკბეს , წარსულის მოგონებები ალკოჰოლში, ან ქალთა საზოგადოებაში მიმოფანტოს . მიუხედავად იმისა, რომ ის ნამდვილად არ ჰგავს მამას და არც მისნაირი მონსტრია მაინც ვერ ახერხებს შვილთან კარგი ურთიერთობის შენარჩუნებას , ის იშვიათი კავშირი, რომელიც მას ტელეფონით აქვს შვილთან გეორგმაც იცის, რომ საერთოდ არ არის საკმარისი. თვითონ აღიარებს, რომ წლების წინ შვილი გაექცა და ამის შეჩერება ვერ შეძლო.

კონფლიქტის და ორი ერთმანეთისგან განსხვავებული ადამიანის მოგზაურობა პირველ ჯერზე კრახით მთავრდება ალის მატარებლით სახლში დაბრუნება სურს მაგრამ საბოლოოდ მაინც ახერხებს გეორგი მათ შორის ალიანსის ჩამოყალიბებას.

ფილმში სიუჟეტი ნელა და საინტერესოდ ვითარდება , ხშირად ვაწყდებით ემოციურ მომენტებს და ვცდილობთ ვუთანაგრძნობთ პერსონაჟებს . მათი მხრიდან წარმოუდგენელი მოტივაცია მიიღონ წლების შემდეგ სიმართლე ფილმის გმირებად გვაგრძნობინებს თავს და ჩვენც დიდი ინტერესით ველოდებით სიუჟეტის განვითარებას.

მაშინ როდესაც მიხვდებით, რომ ეს ფილმის ყველაზე დრამატული მომენტია და თქვენში გააღვიძებს შინაგან ემოციებს, ფილმი აუცილებლად გააგრძელებს თქვენს გაკვირვებას. ვფიქრობ ფილმის მთავარი აზრიც ისაა, რომ მიუხედავად იმისა გვინდა თუ არა ცხოვრება დინების მიმართულებით მიდის და ყოველი ახალი დღე ახალი სიურპრიზის მომტანი შეიძლება აღმოჩნდეს და თუნდაც გვეგონოს, რომ წარსული უკან დაგვრჩა და ის არასოდეს შეგვახსენებს თავს დგება დღე, როდესაც წარსული ხდება აწყო და ის იღვიძებს ყველა ჭრილობასთან ერთად.

თარჯიმანი მომხიბლავი ფილმია, რომელიც ფართოდ აღებს იმ თემების კარს, რომელიც ჩვენთვის უსიამოვნოა თუმცა ის არასოდეს გვავიწყდება.

გზაზე ალი და გეორგი გაცილებით მეტს იგებენ ვიდრე ნაცისტების მიერ წარსულში ჩადენილი საშინელებებია, ისინი ხედავენ უბრალო ჭეშმარიტებას, რომ წარსულიდან წარსულში გაქცევა შეუძლებელია და არ შეიძლება ნება მივცეთ ის გახდეს ჩვენი ცხოვრების ნაწილი .

“დრო განკურნავს ყველა ჭრილობას” – ეს არის ჩვეულებრივი, კომფორტული მოლოდინი ან იმედი, რომელსაც ვცდილობთ დავეყრდნოთ რადგან ვთვლით, რომ ის საუკეთესო გამოსავალია ცხოვრების გასაგრძელებლად . მაგრამ ზოგიერთ შემთხვევაში, როდესაც მკურნალობას და დავიწყებას შორის საზღვარი ბუნდოვანია, საჭირო ხდება პირველ რიგში ამ ბურუსიდან თავის დაღწევა. რთულია გაიხსენო წარსული მაშინ როდესაც შენებური ვერსია უფრო მისაღები და კომფორტულია, თუმცა ფილმში შიშველი სიმართლის ცოდნა უფრო მნიშვნელოვანი ხდება მთავარი გმირისთვის. მიუხედავად იმისა, რომ იცოდა რამდენად მტკივნეული და საზარელი იქნებოდა სიმართლე მაინც გადაწყვიტა ყველაფრის გარკვევა. მე მესმის მისი და ვფიქრობ იმისთვის რომ განვიკურნოთ უნდა ვიცოდეთ ყველა ჭრილობის არსებობა და არ დაველოდოთ თვითონ ის როდის შეგვახსენებს თავს.

– შენი აზრით უფრო ადვილია მსხვერპლის შვილი რომ ხარ და არა მკვლელის? – გეორგის შეკითხვა მკაფიოდ გამოხატავს რამდენად მტკივნეული შეიძლება იყოს ადამიანისთვის მამის მძიმე მემკვიდრეობის ტარება და მისი ცოდვების გამოსყიდვის მცდელობა.

Inkan, gongkan, sikan grigo inkan ანუ სამყაროს შექმნის ვერსია II

მე ყოველთვის ვეკითხები საკუთარ თავს : რა არის ადამიანი? რას ნიშნავს ადამიანად ყოფნა? შეიძლება ისინი თვლიან, რომ ჩემი შემდეგი ფილმი ისევ სისასტიკეზეა, სინამდვილეში ეს ძალადობა მხოლოდ იმის ანარეკლია რაც ვართ ან რაც არის ჩვენში, გარკვეულწილად _ კიმ კი-დუკი

8c15d996e14801be2e40b94dd4bd9f06

ფესტივალის დახმარებით კიდევ ერთხელ შევძელი კიმ კი დუკის ახალი ნამუშევრის ხილვა დიდ ეკრანზე, ეს არის ფილმი რომელიც ყველაზე “ხმამაღალა” ამბობს კიმის სათქმელს , ის არც პირველია და დარწმუნებული ვარ არც უკანასკნელი კიმის შემოქმედებაში, რომელიც თამამად ცდილობს საზოგადოების გამოფხიზლებას.

ვფიქრობ ფილმი მაქსიმალურად რადიკალურ გზას ირჩევს მთავარი სათქმელის გადმოსაცემაც . მასში პერსონაჟებს მოხსნილი აქვთ ყველანირი მორალური თუ სამართლებრივი დაბრკოლება , არ არსებობს არანაირი ზღვარი : გაუპატიურება, მკვლელობა, კანიბალიზმი მთლიანობაში ქმნის საზარელ სურათს.

Kim Ki duk Human Space Time Human Photo Call -btO3RbPtT4l.jpg

ეს ის რეჟისორია ვინც ფილმი
გაზაფხული, ზაფხული, შემოდგომა, ზამთარი… და ისევ გაზაფხული შექმნა ? – ასეთი აზრიც მოვისმინე ფილმის დასრულების შემდეგ, ცოტა არ იყოს გამიკვირდა. დიახ ის არის, თუმცა უფრო ხმამაღალი, პირდაპირი და თამამი.

ვაღიარებ მეც არ მოველოდი ასეთ რადიკალიზს, მაგრამ კინოთეატრის დარბაზში შესვლამდე ზუსტად ვიცოდი კიმის ფილმი არ იქნებოდა მხოლოდ რამდენიმე წუთში ჩატეული ამბავი და ეს უფრო დიდ ხმაურს გამოიწვევდა ჩემში და არამარტო, ის აუცილებლად ეცდებოდა ემოციის გამოწვევას მთელს საზოგადოებაში . ფსიქოლოგიურად ” მოწამლული ” ხალხი დარბაზიდან გამოსვლის შემდეგ, რომ ხუმრობით ერთმანეთს აფრთხილებდნენ “ფრთხილად ერთმანეთი არ შემოგვეჭამოსო ” ესეც უკვე კიმის გავლენის დიდი კვალი და მცირე გამარჯვებაა .

ფილმის საწყისიდან დასასრულამდე ნაჩვენებია გზა თუ როგორ კარგავენ მცირე, მაგრამ მაინც არსებულ ადამიანურ თვისებებს პერსონაჟები და როგორ ხდებიან ველური და მხეცი ” ცხოველები”, რომელთათვის გადარჩენის ინსტიქტი და პირველადი მოთხოვნილებები ყველაზე მნიშვენელოვანია.

ფილმის დასაწყისშივე იკვეთება კითხვები და იხატება კომიკური სურათი, როდესაც ვიგებთ რომ ძველ სამხედრო ბატალიონის გემი კრუიზად არის გადაკეთებული და მხოლოდ ტურისტული მიზნით გადის ზღვაში.

უცნაური და გაუგებარია წყვილის არჩევანიც, ღვთისგან მივიწყებულ გემზე თაფლობის თვის გატარება ალბათ ყველაზე სულელური გადაწყვეტილებაა. ისეთი ადგილი, სადაც ჰაერშიც კი იგრძნობა სისხლის სუნი ნამდვილად არ იქნებოდა ნორმალური ადამიანისთვის მიმზიდველი თუმცა თუ დავფიქრდებით გემის არცერთ მგზავრს არ აქვს ნორმალური, ადამიანური სახე ამიტომ კომპოზიციის მთლიან სურათში ეს წყვილიც  სრულყოფილად ჯდება.

MzgwZGM4ZDktNDgxYy00ZDE4LTkxNjItZWNkNTY4OGY5OGE4L2ltZy9IdW1hbiwtU3BhY2UsLVRpbWUtYW5kLUh1bWFuX2tleS1zdGlsbC0oNiktbWluLmpwZw==

კიდევ ერთი აშკარა კომიკური მინიშნება  ფილმში  კაპიტნის სახეა. ის მგზავრებს აფრთხილებს, რომ უსაფრთხო მოგზაურობა ელით და სახლში მშვიდობით დაბრუნდებიან მაგრამ თუ გადავავლებთ თვალს გემის ბორდზე მყოფ საზოგადოებას ასეთი მოლოდინი სრულიად გაქრება. არ მგონია საუკეთესო მოგზაურები იყვნენ მეძავები, თაღლითები, განგსტერები ან სასტიკი პოლიტიკოსი.

 

რა თქმა უნდა ასეთი საზოგადოება მხოლოდ სიბინძურეს ამატებს გემზე, ყველა ერთმანეთზე უარესად იქცევა და მხოლოდ პირველადი ველური სურვილები იღვიძებს მათში. მეორე დღეს კიმ კი დუკის მიერ ერთ გემზე შერჩეული ” ცოდვილები ” იღვიძებენ ახალ რეალობაში. სადაც ზღვა აღარ აქვთ, არც დანიშნულების ადგილი და სრულიად სივრცეში არიან ჩაკარგულნი.

 

პანიკის, სიკვდილის აუტანელი შიშის, შიმშილის ველური შეგრძნების გამო გემის თითეული მგზავრი საკუთარ ინდივიდუალურ სახეს კარგავს და იწყებს ბუნებრივი გადარჩენის ინსტინქტებით მოქმედებას.   ფილმის  სიუჟეტური ხაზი იმ წერტილამდე მიდის სადაც ჩვენ ახალი სამყაროს შექმნის თვითმხილველნი ვხდებით…..

1278071_Human-space-time-and-human-c-kim-ki-duk-film

BeFunky-collage (2)

 

-არ მინდა ტყუილის თქმა ჩემს ფილმში.  ყოველ ახალ ფილმზე მუშაობის დროს ვცდილობ გავაუმჯობესო ის და თითეული სცენა გამოვხატო თავისუფლად.  არსებობს საზოგადოებისთვის მისაღები , ბევრი კომფორტული ფილმი. ჩემი ფილმები კი მხოლოდ მცირე აუდიტორიას ეკუთვნის, რომლებსაც შეუძლიათ ახლის აღმოჩენა მასში. მე მაქვს ჩემი სამყარო ფილმებში და ეს სიუჟეტის ცენტრია. ხალხს შეუძლია აღიქვას განსხვავეულად ის ისტორი რომელსაც მე ვაჩვენებ, თუმცა დროის გასვლის შემდეგ ისინი ისევ ბრუნდებიან … კიმ კი დუკი

კიმ კი დუკი არასოდეს ერიდება შიშველი სიმართლის თქმას ფილმის დახმარებით. ყველა დეტალი, სცენა თუ პერსონაჟი ყოველთვის რაღაც მიზანს ემსახურება და აგზავნის მაყურებელში შეტყობინებას და ელოდება თუ როგორ აღიქვამენ ისინი ამას.

ის ფილმში ადამიანის ყველა მანკიერ თვისებაზე ამახვილებს ყურადღებას. რელიგიური თემატიკა სამყაროს მისებური შექმნის თეორიასთან დაკავშირებით ვფიქრობ ძალიან რთული და საპასუხისმგებლო თემაა, თითეული სცენის ნახვის შემდეგ მათში დავინახე მკაფიოდ გამოხატული შვიდი სულიერად მომაკვდინებელი ცოდვა — რიგი არასასურველი მანკებისა, რომელსაც ადრეული ქრისტიანული პერიოდიდან იყენებენ ხალხის გასანათლებლად და ქრისტიანებისათვის სწორი ცხოვრების გზის საჩვენებლად. ეს შვიდი ცოდვა კი შემდეგია: მრისხანება, ანგარება, უქნარობა, ამპარტავნება, სიძვა, ნაყროვანება და შური.

კიმი ცდილობს რადიკალური პასუხი მიიღოს შემდეგ კითხვებზე : არსებობს თუ არა ღმერთი ? აქვს თუ არა მნიშვნელობა სიყვარულს როდესაც პირველადი მოთხოვნილებები ძლიერდება? აქვს თუ არა ადამიანის სისასტიკეს საზღვარი? …..

 

JumpMan _დამტვრეული ილუზია

ჩემთვის ფესტივალი დაიწყო ივან ი. ტვერდოვსკის ფილმით ” მოხტუნავე “.

ფილმის პრემიერა კარლოვი ვარის კინოფესტივალზე შედგა . ის რეჟისორის მორიგი სრულმეტრაჟიანი ფილმია, რომელიც იმეორებს განწყობას მისი სხვა ფილმიდან ” ზოოლოგია” და კიდევ ერთხელ ცდილობს გადმოსცეს ” მუქი” კრიტიკა პუტინის პოლიტიკის მიმართ.

ყველაზე დიდი მოლოდინი და განხილვა გამოიწვია ფილმმა რუსულ საზოგადოებაში. ფილმი ეხება და აერთიანებს ბევრს მნიშველოვან თემას.

– თქვენი ფილმი შეიძლება ბევრი გზით განვიხილოთ : ზოგი წერს, რომ ეს ფილმი მარტოობაზეა, კრიზისზე, რომ ის მოტყუებული იმედებზე გვიყვება . ამ სიაში შემიძლია დავამატო მშობლებისა და შვილების პრობლემები და სახელმწიფო კრიზისი. და რას თვლით თქვენ ნამდვილად რა არის ფილმის მთავარი სათქმელი ?

-ეს არის ამბავი, თუ როგორ “იშლება ილუზიები”. ადამიანი, რომელიც მანამდე იზოლირებულია საზოგადოებისგან, მოულოდნელად იღებს მას და თავდაპირველად, ეს კომფორტულად გამოიყურება მაგრამ ამის შედეგად აუცილებელი ხდება მორალური არჩევანის გაკეთება.

გარდა ამისა, ეს არის ამბავი დედასა და შვილს შორის ურთიერთობის შესახებ. ერთი მეორეს იმდენად დიდ ჭრილობას აყენებს , რომ ბოლოს ვიღებთ ემოციურ მწვერვალს, რომელსაც გმირი ან გადალახავს ან არ მიიღებს ._ მცირე მონაკვეთი რეჟისორის ერთ-ერთი ინტერვიუდან .

ფილმი ახალგაზრდა მსხვერპლზეა, რომელიც დედის მიერ ხდება ექსპლუატაციაში საკუთარი სიცოცხლის ხარჯზე. ეს მძიმე ტრაგიკული მაგრამ ცინიკური ამბავია რომელშიც მკაფიოდ იკვეთება ” იმ ” საზოგადოების მთავარი მოთხოვნილება _ ” ფული”. სწორედ მატერიალური კეთილდღეობაა მათი მამოძრავებელი ძალა რომელშიც ხვდება ფილმის მთავარი გმირი, დედისგან თექვსმეტი წლის წინ მიტოვებული; თავისუფლებაზე მეოცნებე დენისი.

ის ბავშთა თავშესაფარში გაიზარდა და წლების განმავლობაში ელოდებოდა ოჯახის სითბოს და დედას, რომელმაც ახალშობილი ასე უბრალოდ მიატოვა. მიტოვების მძიმე ფსიქოლოგიური სტრესის გამო ბიჭი სხვებისგან განსხვავებული ფიზიკური გამძლეობით გამოირჩევა. ამაში პირველივე სცენაში ვრწმუნდებით. თუმცა ის რადენადაც ძლიერია ფიზიკურად იმდენად სუსტი და ტრავმირებულია შინაგანად.

დედის დახმარებით ის თექვსმეტი წლის შემდეგ ისევ “გარეთ ” გამოდის, ისევ შეუძლია თავისუფლად სუთქვა, უკვე აქვს მისი ოთახი და ჰყავს გვერდით ” ოჯახი “, თუმცა ეს ილუზია რამდენიმე წუთში ქრება და ჩვენ პირველად ვხდებით საგზაო შემთხვევის მოულოდნელი მოწმეები. შემდეგ იგივე მეორდება და მეორდება, საბოლოოდ კი ვხდებით რომ ეს უბრალოდ დენიზის არაჩვეულებრივი გამძლეობის ხარჯზე შექმნილი შემოსავლის წყაროა ისეთი საზოგადოებისთვის სადაც თავმოყრილია პოლიცია, პროკურორი, ექიმი, ადვოკატი.

ეს არის საზოგადოება, რომელიც ავარიის შემდეგ წამომდგარ დენიზს “ეხმარება” და სთავაზობს სასმელს, გართობას და ფულს. დედის მიერ ჭაობში მოხვედრილ დენიზს უჩნდება პროტესტის გრძნობა და რამდენიმე ხნის შემდეგ უბრალოდ ჩერდება. არა პირადი ტკივილის არამედ ასეთ ჭაობში საბოლოოდ ჩათრევის სურვილის არ ქონის გამო. ის ისევ თავშესაფარში ბრუნდება და მაშინ როდესაც ის საბოლოოდ მიდის ამ “საქმიდან ” ასეთი ტექსტით “ემშვიდობებიან”

ჩვენ ვიპოვით სხვა შენნაირს.. ეს ქალაქი ნაგვითაა სავსე, ისევე როგორც შენ…

რეჟისორი გვიხატავს მისი თვალით დანახულ “სუპერგმირს” ჩვეულებრივი ადამიანური დაავადებით სახელად ანალგეზია, ( (ბერძნ. analgesia უგრძნობლობა) – ტკივილის შეგრძნების დაკარგვა. ) ეს კი მას საშუალებას აძლევს გადაჭრას ფიზიკური ტკივილი მაგრამ ფილმის გმირს სულიერი ტკივილის გადაჭრაში ნამდვილად ვერაფერი ეხმარება .

დენიზი დედასთან ერთად მოახერხებს ბავშვობიდან გაქცევას სავარაუდოდ უკეთესი საზოგადოებისთვის მაგრამ შედეგად სულ სხვა რეალობას იღებს. ეს არის რუსული სასამართლოს ზედა ეშალონის რეალობა, გაყალბებული სასამართლო პროცესები, მდიდარი მოქალაქეების, პოლიტიკოსების წინააღმდეგ დამამცირებელი სამართალწარმოება . რეალობა რომელიც მიუღებელი აღმოჩნდა დენიზისთვის და ის ისევ იქ ბრუნდება სადაც ყველა კარგად გრძნობს თავს. შეკითხვაზე თუ რატომ დაბრუნდა? რატომ წამოვიდა ” დედის ” სახლიდან დენიზის პასუხი იყო რეალობის შემდეგ მიღებული დასკვნა და ის ჟღერდა შემდეგნაირად:

სახლში რთულია, არა მხოლოდ მასთან.. უბრალოდ რთულია. მათ არ ესმით ერთმანეთის, ისინი არ უგებენ ერთმანეთს.. ასეთი ცხოვრება მართლაც რთულია…

BIAFF_ კინოს ერთკვირიანი მოგზაურობის დასაწყისი…

ბათუმში საავტორო კინოს საერთაშორისო ფესტივალი (BIAFF) გაიხსნა. პირველი დღე ტრადიციულად ძალიან საინტერესო აღმოჩნდა. ბიაფის ბანერთან შეკრებილი უცნობი თუ ნაცნობი სახეები სიამოვნებით იღებდნენ სამახსოვრო ფოტოებს. რამდენიმე წუთში ფესტივალიც დაიწყო, ტრადიციული მისალმების, საკონკურსო სექციის ჟიურის წარდგენის შემდეგ წამყვანი და ბიაფის ორგანიზატორები საღამოს მთავარ ნაწილზე გადავიდნენ. მათ ქართველ კინოოპერატორ ლომერ ახვლედიანს კინემატოგრაფში შეტანილი წვლილისათვის სპეციალური პრიზი გადასცეს. ბატონი ლონერის სცენაზე გამოჩენას მქუხარე ტაში მოჰყვა, რამაც შექმნა ემოციის ტალღა მთლიანად დარბაზში. ეს იყო დაუვიწყარი რამდენიმე წუთი.

42088769_2106302132722044_3978007986684559360_nროდესაც ლომერის სახელი გესმის მასთან ერთად ჩნდება ის ძველი, მონატრებული კადრები ფილმებიდან როგორიცაა: “მზე შემოდგომისა”, “მშობლიურო ჩემო მიწავ!”, “ნატვრის ხე” და ა.შ.  ლომერ ახვლედიანი მართლაც გამორჩეული ქართველი კინოოპერატორია და მისი ხელწერა, სტილი კიდევ უამრავ ფილმშია აღბეჭდილი.

მისმა ფერწერულმა და პოეტურმა კამერამ აღბეჭდა ცნობილი მეტაფორა _ მომაკვდავი ცხენი ყაყაჩოს ველზე, თენგიზ აბულაძის “ნატვრის ხეში”; ბუხუტი ზაქარიაძის ერთ-ერთი საუკეთესო როლი შესანიშნავ მოკლემეტრაჟიან ფილმში “ქვევრი”; მწყემსების ცხოვრება შავ-თეთრი, მკაცრი პოეზიით გამთბარ “თეთრ ქარავანში”; შემოდგომის არცთუ ნატიფი აზნაურები ნატიფად გადაღებულ “სამანიშვილის დედინაცვალში”, ინოკენტი სმოკტუნოვსკის ბოლო მზერა ფილმში “თეთრი დღესასწაული”;

“ადრე კინოგადაღება ზეიმს ჰგავდა, ახლა, სამწუხაროდ, მხოლოდ კომერციულ სამუშაოდ იქცა”- ფრაზა მისი ინტერვიუდან , გაზეთი „პრემიერი“, 2013 წ.

 

მე-13 ფესტივალის კინოჩვენება საბჭოთა ცენზურის მიერ აკრძალულმა ქართულმა ფილმმა „ჩემმა ბებიამ“ გახსნა. ვფიქრობ ამ ფილმს აქვს უჩვეულო ბედი , ის გადაღებისთანავე თაროზე შემოდეს და მერე თითქმის 40 წელი ამ სურათის ასავალ-დასავალი არავინ იცოდა…

031

საინტერესოა ფილმის რეჟისორის ცხოვრებაც, რომელიც ფილმის მსგავსად მეტად უჩვეულოდ წარიმართა. ფილმი “ჩემი ბებია” მისი პირველი განხორციელებული ფილმი იყო, თუმცა გამოსვლის შემდეგ ის აიკრძალა, რადგან მას ბრალი დასდეს ფორმალიზმში, რომელიც მაშინ სერიოზული ბრალდება იყო ხელოვანებისთვის. რეჟისორს ასევე ანტისაბჭოთა განწყობაში დასდეს ბრალი. თუმცა შემდეგში გაირკვა რომ რეჟისორს არ ჰქონდა ანტისაბჭოთა განწყობა , წლების შემდეგ გამოქვეყნებულ “მონოგრაფიაში” ნათლად იკვეთება მისი როგორც გულმხურვალე კომუნისტის მოღვაწეობა.

061

სხვა ხიბლი აქვს ჩემთვის გახსნის ცერემონიას , ბიაფის ბანერთან შეკრებილი ამდენი უცნობი თუ ნაცნობი სახე ნამდვილად ქმნის საზეიმო განწყობას. სამახსოვრო ფოტოები, კინოგურმანებთან ერთად ფესტივალის დაწყების მოლოდინი ჩემთვის ყოველთვის დაუვიწყარ, შესანიშნავ მოგონებად რჩება ხოლმე და ამისთვის მადლობა კიდევ ერთხელ ბიაფფს.

დღეს 16 სექტემბერს ოფიციალურად დაიწყო ფესტივალი, რომელიც რვა დღეს გაგრძელდება და წარმოდგენილი იქნება დაახლოებით 40-მდე სრულმეტრაჟიანი მხატვრული/დოკუმენტური ფილმი და 40 მოკლემეტრაჟიანი ფილმი, 30 ქვეყნიდან. გახსნის და დახურვის ცერემონიალის გარდა, ყველა კინოჩვენებაზე დასწრება უფასოა.

კინოსეანსების ყოველდღიური განრიგი შეგიძლიათ იხილოთ აქ:

biaf-2018

ბათუმობა 2018 !

შემოდგომის პირველი დღე და ზღვისპირა ქალაქის ქუჩებში გაცოცხლებული მეცხრამეტე საუკუნის ბათუმი. ჰაერში შემოდგომის სურნელი, მზის სხივებით გამთბარი ძველი ბათუმის ქუჩები და ფერები, რომელიც ყველაზე მეტად ამშვენებს და უხდება სადღესასწაულო განწყობას.

42596272100_f7af1af234_c-01.jpeg

ბათუმის ძველი ქუჩები იქცა ნამდვილ თავშეყრის ადგილად, ყველა ერთად ზეიმობდა წლის ყველაზე მნიშვნელოვან მოვლენას “ბათუმობა 2018”-ს. ტურისტები, ადგილობრივ მცხოვრებლებთან ერთად დიდი ინტერესით იყვნენ ჩართული ღონისძიებაში. ყველა ერთად ათვალერებდა გაცოცხლებული ისტორიის ყველა დეტალს. ფუსფუსი შეიმჩნეოდა ჭრელ_ჭრელ დახლებზე, სადაც შესაძლებელი იყო სამახსოვრო ნივთების შეძენა. ყველა მხრიდან ისმოდა ბავშვების ჟრიამული, სიცილი. მეფაიტონეები სტუმრებს ქუჩებში ფაეტონით ასეირნებდნენ. შესანიშნავი განყობა, ულამაზესი ფერები, ძველი ისტორიის დეტალები სრულიად აღწერდა ბათუმის ძირძველ სახეს.

uri_mh1536237420893.jpg

uri_mr1536237506670.jpg

მეცხრამეტე საუკუნისთვის დამახასიათებელი სამოსში გამოწყობილი მედუქნეები, გაზეთების დამტარებლები, ფოტოგრაფები, მოსეირნე წყვილები თითქმოს დროს უკან აბრუნებდნენ და ჩვენთან ერთად მოგზაურობდნენ უკან წარსულში. ღონისძიების მნიშველოვანი ნაწილი სწორედ მათ ეკუთვნოდათ, მათ გააცოცხლეს მეცხრამეტე საუკუნის ფოტო-ისტორია და წარსულიდან რამდენიმე სცენა გაითამაშეს.

20180901_153622-01.jpeg

20180901_151134-01.jpeg

uri_mh1536237688116.jpg

გარდა ამისა, ძველი ბათუმის ქუჩებში გამოფენილი იყო ძველი ნივთები, ქუჩების ძველი აბრები, ძველი ჭურჭელი, იარაღი და სხვა. მსურველებისთვის ქვიშაზე ყავას ხარშავდნენ, გაიმართა ღვინის დეგუსტაცია და სპორტული შეჯიბრებები.

BIAFF 2018 – ბათუმის კინოფესტივალი იწყება …

ბათუმის საავტორო ფილმების მე-13 საერთაშორისო კინოფესტივალი იწყება. მას  უკვე მესამე წელია დიდი ინტერესით ველოდები. ფესტივალი რამდენიმე დღის განმავლობაში გრძელდება და მაქსიმალურად ცდილობს ნებისმიერი გემოვნების კინომოყვარულის ინტერსი დააკმაყოფილოს. უკვე მესამე წლია ფესტივალში აქტიურად ვარ ჩართული, ახლოს გავიცანი ის ადამიანები, რომლებიც მთელი წლის განმავლობაში ცდილობენ ეს რამდენიმე დღე ნამდვილ კინო დღესასწაულად აქციონ .  თამამად ვთვლი საკუთარ თავს ფესტივალის ნაწილად და მიხარია როდესაც ბათუმის ქუჩებში კინოფესტივალის შესახებ სხვებაც ვუზიარებ ჩემს გამოცდილებას. ინტერესი მათი მხრიდან ძალიან დიდია, აინტერესებთ ფილმების შესახებ დაწვრილებითი ინფორმაცია, უხარიათ ის ფაქტი, რომ ასეთი საერთაშორისო დონის კინოფესტივალი მათ ქვეყანაში, რეგიონში იმართება.

biaf-2018

თუ 16-დან 23 სექტემბერის ჩათვლით ბათუმში აპირებთ ჩამოსვლას ან ამ პერიოდში იქნებით ქალაქში აუცილებლად შემოუერთდით “კინოს დღესასწაულად ქცეულ ფესტივალს ” რომელიც უკვე მეცამეტე წელია იმართება ზღვისპირა ქალაქ ბათუმში და კინომოყვარულებს სთავაზობს მხატვრული, დოკუმენტური , კლასიკად ქცეული ფილმებს  კინოთეატრ „აპოლოსა“ და ევროპის მოედანზე, ღია ცის ქვეშ.

ამ პერიოდში ბათუმში თავს იყრიან რეჟისორები, მსახიობები და კინომოყვარულები მთელი მსოფლიოდან. კინოფესტივალის მენეჯმენტმა უკვე დაასრულა ფილმების შერჩევა 2018 წლის საერთაშორისო კონურსის პროგრამისთვის.

მხატვრული ფილმების საკონკურსო სექციაში ნაჩვენები იქნება 10 ფილმი:

,,მკვდარი ცხენის ნისლეული”

1. Dead Horse Nebula, Tarık Aktaş, Turkey, 2018; 73 min.

თურქმა რეჟისორმა, ტარიკ არკაშმა, ამ ფილმისთვის წელს ლოკარნოს კინოფესტივალის ჯილდო მიიღო, როგორც საუკეთესო თანამედროვე რეჟისორმა.

„მკვდარი ცხენის ნისლეული“ სტამბულში მცხოვრები რეჟისორის, ტარიკ არკაშის პირველი სრულმეტრაჟიანი მხატვრული ფილმია, აქამდე იგი ფოტო და ვიდეოხელოვნებითა და მულტიმედიაპროექტებით იყო დაკავებული. გამოცემა variety წერს, რომ ფილმმა საავტორო კინოს მოყვარულებს შესაძლოა ცნობილი თურქი რეჟისორის, ნური ბილგე ჩეილანის გახმაურებული ფილმი – „ერთხელ ანატოლიაში“ გაახსენოს (ეს ფილმი 2011 წელს აჩვენეს ბათუმის კინოფესტივალზე), თუმცა ეს მსგავსება მხოლოდ ზედაპირულია. ფილმი იმ სოფელშია გადაღებული, სადაც რეჟისორი საზაფხულო არდადეგებს ატარებდა ბავშვობაში.

„დონბასი“

2. Donbas, Sergei Loznitsa, Germany/Ukraine/France/ Netherlands/Romania, 2018; 110 min.

„დონბასი“ უკრაინელი რეჟისორის, სერგეი ლოზნიცას ახალი ფილმია. მოქმედება უკრაინაში ხდება, დონბასში, რომლის ერთი ნაწილი რუსული ოკუპაციის ქვეშაა და საზოგადოება პროპაგანდის გავლენაში ექცევა.სერგეი ლოზნიცას ამ ფილმმა წელს კანის კინოფესტივალის პრიზი მიიღო. რეჟისორს სულ 17 დოკუმენტური და ორი მხატვრული ფილმი აქვს გადაღებული და 30-ზე მეტი ჯილდო აქვს მიღებული, მათ შორის ორჯერ – კანის კინოფესტივალის.

Continue reading “BIAFF 2018 – ბათუმის კინოფესტივალი იწყება …”

Krotkaya_სინაზის ძლიერი მხარე

sergei-loznitsa

სერგეი ლოზნიცა უკრაინელი რეჟისორია , რომელიც დაიბადა 1964 წელს, ბარანოვიჩიში, ბელარუსში. ის კიევში გაიზარდა და ცნობილია მსოფლიოში მისი დოკუმენტური და დრამატული ფილმებით. რეჟისორმა პირველი მხატვრული ფილმი 2010 წელს გადაიღო. მისი უახლესი ნაშრომი, „უწყინარი არსება (2017), ისევე როგორც წინა ორი ფილმი, „ჩემი სიხარული (2010) და „ნისლში (2012), კანის მთავარი კონკურსის ფარგლებში აჩვენეს.

krotkaya_poster

Continue reading “Krotkaya_სინაზის ძლიერი მხარე”

Kim Ki Duk_김기덕

director-kim-ki-duk

-სიყვარული არ არის მარტივი და მისი ბევრ ადამიანს ეშინია, რადგან ის ჭრილობებს ტოვებს. მაგრამ სიყვარულზე საშიში ადამიანია. მე ახლა მისი უფრო მეშინია.

ბათუმის საავტორო კინოფესტივალის დახმარებით წელს კიდევ ერთხელ ვისიამოვნე კიმ კი დუკის შესანიშნავი, დამაფიქრებელი და საინტერესოო ფილმის დიდ ეკრანზე ნახვით. დაახლოებით 3 წელია , რაც კიმ კი დუკის შემოქმედებას ვიცნობ , ყოველი მისი ფილმის ნახვის შემდეგ კი ახალ დეტალებს ვამჩნევ.  გადაღების ტექნიკა , ფილმის თემატიკა , პერსონაჟების ქცევა, დეტალებით აწყობილი რეალისტური სურათი , რომელშიც ადვილია ამოიკითხო პრობლების თუ თემის სიმძიმე სულ უფრო იხვეწება, ყველაფერი კი ერთი მიზნისკენ მიდის, კიმის აუხდენელი ოცნებისკენ შექმნას ფილმი, რომელიც ჯერ არავის გაუკეთებია – რომელიც არ გაკეთებულა და რომელსაც სხვა ვერავინ გადაიღებს.

4779ce3247fe01125f3e6adf5e6c3fd8

Continue reading “Kim Ki Duk_김기덕”

მოჰსენ და ჰანა მახმალბაფები

21952485_1565577040147737_638155997_o-1-e1506066148601

 

      მამა-შვილი  მოჰსენ და ჰანა მახალბაფები  ბათუმის საავტორო კინოფესტივალს ჟიურის სტატუსით ესტუმრნენ. მოჰსენი მხატვრული ფილმების კონკურსის ჟიურის თავმჯდომარის სტატუსით , ხოლო ჰანა მოკლემეტრაჟიანი ფილმების ერთ-ერთი ჟიურის წევრი  იყო.  ასევე ფესტივალზე მათ საკუთარი  ნამუშევრები (ფილმები )  ჩამოიტანეს და ამით სასიამოვნო საჩუქარი გაუკეთეს  ფესტივალის მაყურებელს.

Mohsen Makhmalbaf -044

      Continue reading “მოჰსენ და ჰანა მახმალბაფები”