The House That Jack Built_მისტერ დახვეწილობა, ჯეკი ♥‿♥

კანში საერთაშორისო კინოფესტივალზე დანიელმა რეჟისორმა , ლარს ფონ ტრიერმა ახალი ფსიქოლოგიური თრილერით კიდევ ერთხელ მიიქცია კრიტიკოსთა ყურადღება. ჯერ კიდევ მაშინ როდესაც ფილმის მხოლოდ იდეა არსებობა ვრცელდებოდა ინფორმაცია, რომ ფილმი რეჟისორის ყველაზე სასტიკი და ძალადობრივი ნამუშევარი იქნებოდა.

რეჟისორს სჭირდებოდა კანის ფესტივალზე 7 წლიანი აკრძალვის შემდეგ “ხმამაღალი ” დაბრუნება და ვფიქრობ მან ეს სრულყოფილად მოახერხა. ყველაზე თამამი, ირონიული, რელიგიური თუ შემოქმედებითი ქვეტექსტების დახმარებით ფილმი გვიყვება ამბავს, რომლის საზღვარი ადამიანურ სისასტიკესა და ხელოვნების ფეტიშიზმს შორის გადის.

BeFunky-collage (13)

ფილმის სიუჟეტი 70-იანი წლების ამერიკაში ვითარდება და მაღალი ინტელექტის მქონე სერიული მკვლელის, სახელად ჯეკის ისტორიას გვიყვება. მაყურებელი 12 წლის განმავლობაში ჩადენილი მკვლელობების მიხედვით აკვირდება მის სერიულ მკვლელად ჩამოყალიბების პროცესს. მისი ავადმყოფობის , დაბრკოლებების თუ წინააღმდეგობების კვალდაკვალ ფილმი ძალიან მძიმე, სასტიკ და დრამატულ ისტორიას გვიყვება.

ჩემი ახალი ფილმის მთავარი იდეა ისაა, რომ ცხოვრება აზრისგან დაცლილი და სასტიკია, რასაც ჰომო ტრამპუსის, ვირთხების მეფის აღზევებაც ამტკიცებს”_ განაცხადა რეჟისორმა , რომელიც ღიად აფიქსირებდა  ფილმის შექმნის დროს “შთაგონების წყაროდ” დონალდ ტრამპის არსებობას.

BeFunky-collage (6)ფილმი  “სახლი, რომელიც ჯეკმა ააშენა” დაყოფილია 5 ინციდენტად, რადგან სწორედ ხუთმა ერთმანეთისაგან რადიკალურად განსხვავებულმა მსხვერპლმა, სხვადასხვა პერიოდში ჯეკის ცხოვრების სხვადასხვა ეტაპზე, მასზე ყველაზე დიდი გავლენა მოახდინა და შეცვალა მისი პიროვნული დამოკიდებულება, შეხედულებები და ავადმყოფობის მიმართ მდგრადობა . თითეულმა ინციდენტმა რადიკალური გარდატეხა მოახდინა ჯეკის პიროვნებაში. რეჟისორი თავდაპირველად გვიხატავს კლასიკური სერიული მკვლელის სახეს, მაგრამ ის ფილმის მიმდინარეობის დროს გვიჩვენებს მის განვითარებას, გვანახებს ჯეკის უცნობ, დაფარულ შესაძლებლობებს და გვაჩვენებს სერიული მკვლელის ცვლილებების ძალიან გრძელ გზას.

პირველი ინციდენტი – მოსაბეზრებელი , აუტანელი მხვერპლი, რომელიც იქცა ყველაფრის საწყისად. მან მოახერხა ჯეკში მკვლელის გაღვიძება, როდესაც მას სუსტი არსება უწოდა.

BeFunky-collage (7)

მეორე ინციდენტი – ფულის მოყვარული მარტოსული მხვერპლი. ჯეკის, როგორც სერიული მკვლელის კლასიკური სახეს ვეცნობით. ჩვენ ვიგებთ, რომ მას სისუფთავის მიმართ აკვიატებული დამოკიდებულება აქვს და იტანჯება ობსესიურ-კომპულსური აშლილობით.   ამ ინციდენტის დროს ის არაორგანიზებულია , მცირე სიბრალულსაც კი გამოხატავს მსხვერპლის მიმართ.

BeFunky-collage (9)მესამე ინციდენტი – ფოტო ობიექტივში მოქცეული ორი მსხვერპლი.  ჯეკის პიროვნული განითარების ახალი ეტაპი, როდესაც ის იწყებს მხვერპლებზე ფოტოების გადაღებას  განხვავებული რაკურსით. ჩვენ ვიგებთ, რომ სერიულ მკვლელს აქვს “ჰობი-ფოტოების გადაღება”, მხოლოდ იმიტომ, რომ პატარაობიდანვე მოსწონდა  ფოტოაპარატში დანახული სინათლის უკან მყოფი სიბნელე , რომელიც კარგად ჩანდა ფოტო ნეგატივში.

“მე ფოტოზე მეტად ვაფასებ მის ნეგატიურ ასლს, მაშინ როდესაცპატარა ვიყავი სწორედ ფოტოაპარატის ნეგატივში დავინახე სინათლის ნამდვილი სახე, ნამდვილი სიბნალე საიდანაც მხედავდი მუქ ფერს ..იგულისხმება დემონი.”

BeFunky-collage (8)მეოთხე ინციდენტი – მარტივი მხვერპლი და მისტერ დახვეწილობა.  ჯეკი იკვლევს რომანტიზმს და ყველაზე მარტივ ადამიანთან ცდილობს გაარკვიოს თუ ვინ არის სინამდვილეში არქიტექტორი თუ ინჟინერი ?… “მარტივი” ქალის სახის ჩვენებით და მასთან ჯეკის დამოკიდებულებით რეჟისორი ცდილობს გვანახოს მკვლელის განსხვავეული სახე , რომელიც პირველად სვავს კითხვებს და ღიად გამოხატავს გრძნობებს , რომელიც თითქოს აქამდე დაფარული, სადღაც მიძინებული იყო…

-კაცი ყოველთვის დანმაშავეა, ქალი ყოველთვის მხვერპლი_ამ ფრაზით თითქოს თავს იმართლებს, რომ მისი მიდრეკილება მკვლელობის მიმართ თავიდანვე  გენეტიკურ კოდში იყო  ჩაწერილი და დამნაშავის ბუნება სამყაროს ბალანს ემორჩილება.

BeFunky-collage (10)ყველა ინციდენტი გამოირჩევა მისი პირადი ხასიათით. თითეული მათგანი მნიშვნელოვან და დასამახსოვრებელ ნაწილად იქცა ჯეკის ცხოვრებაში,  შეიძლება ითქვას ამ ხუთმა ინციდენტმა მისი პიროვნება დაბადა , განავითარა და მოკლა.   ჯეკი რაღაც პრინციპით ირჩევს მათ და ესაუბრება “ხმად” წოდებულ ვერჯს.  ადამიანს , რომელსაც თავიდან ვერ ვხედავთ და ის თითქოს ჩვენი პოზიციიდან ელაპარაკება ჯეკს , მის საქციელს უარყოფს , განიკითხავს და ზიზღსაც კი გამოხატავს სერიული მკვლელის მიმართ.

ჯეკის საუბრები ვერჯთან შეიძლება შევაფასოთ, როგორც  მაღალი ინტელექტის მქონე ორი მოაზროვნე ადამიანის საუბარი ხელოვნებაზე, ბუნებასა თუ ეთიკის შესახებ, რომელსაც საფუძლად ადამიანების მკვლელობები უდევს.  ვერჯი არის სინდისის “ხმა”, რომელიც ჯეკის  ქმედებების ლოგიკას, ზნეობას და მნიშვენელობას განიხილავს. რეჟისორი არ ერიდება რეალური ხელოვნების ნიმუშების , ისტორიული ჩანაწერების , კადრების გამოყენებას ფილმში და ამ ფორმით ის ფილმს უფრო რეალურ სახეს აძლევს.

BeFunky-collage (12)გრძნობდა თუ არა სინდის და ტკივილს ჯეკი ? დიახ, მიუხედავად იმასა, რომ მას არ შეეძლო თანაგრძნობის გამოხატვა და ყოველდღიურად  სარკეში ვარჯიშობდა და სწავლობდა ისეთი გრძნობების გამოხატვას, როგორიცაა სიყვარული, სევდა, გაბრაზება და წყენა,  რეჟისორმა მაინც მოახერხა ჩვენთვის ეჩვენებინა, რომ ჯეკსაც ჰქონდა მისი ფასეულობები და სადღაც დაფარული ტკივილის გრძნობა, რომელსაც სამწუხაროდ ვერ უმკლავდებოდა და საშველად ისევ მკვლელობის გზას ირჩევდა .

…წარმოიდგინე ადამიანი, რომელიც ლამპიონით განათებულ ბნელ ქუჩაზე მიდის, მე ყოველდღე გავდივარ ამ გზას მკვლელობიდან მკვლელობამდე. გზის დასაწყისში, როდესაც ვკლავ მე სიამოვნებას განვიცდი. თუმცა ნელ-ნელა ვკარგავ სიამოვნების შეგრძნებას, როგორც თითეული ნაბიჯის შემდეგ სუსტდება უკან მომავალი ადამიანის ჩრდილი ლამპიონით განათებულ გზაზე. მისი კლებით იზრდება  წინ არსებული ჩრდილი, ამ დროს ტკივილი უფრო მატულობს. როგორც ლამპიონის ქვეშ არ არსებობს ჩრდილი, ისევე ქრება სიამოვნების შეგრძნებაც და ამ დროს აუტანელ ტკივილს განვიცდი. ლამპიონის ქვეშ ადამიანი დიდი ხნით ვერ გაჩერდება და მეც ვიწყებ ისევ ყველაფერს თავიდან  ახალ მსხვერპლით_მისტერ დახვეწილობა, ჯეკი.

BeFunky-collage (11)

 

Advertisements

Todos Lo Saben_სიმართლის მსხვერპლი…

ირანელი რეჟისორის ფილმის “ყველამ იცის” მსოფლიო პრემიერა კანის 71_ე კინოფესტივალზე შედგა.

ასგარ ფარჰადის რიგით მე-8 ფილმი გახდა მეორე ესპანურენოვანი ფილმი პედრო ალმოდოვარის „ცუდი აღზრდის“ (2004) შემდეგ, რომელმაც კანის კინოფესტივალი გახსნა.

ეს არის ირანელი რეჟისორის თვალით დანახული ესპანური ისტორია. თუმცა ფილმი ნამდვილად არ გვიტოვებს იმის განცდას, რომ მისი შემქმნელი განსხვავებული კულტურის და ცხოვრების წარმომადგენელია. რეჟისორმა მოახერხა ფილმში ესპანური ტემპერამენტის, ენერგეტიკისა და ინტრიგის შენარჩუნება.

ფილმში მთავარ როლებს ვარსკვლავური წყვილი ხავიერ ბარდემი და პენელოპე კრუსი ასრულებენ. მათ ერთმანეთთან მუშაობის ხანგრძლივი გამოცდილება აქვთ. მათთვის ფარჰადის უახლესი სურათი რიგით მე-5 ერთობლივი ფილმია, (საერთო ფილმებია: Jamón Jamón (1992), Vicky Cristina Barcelona (2008), The Counselor (2013), Loving Pablo (2017))

რეჟისორი დაახლოებით ორი წლის წინ ჩამოვიდა ესპანეთში, ცხოვრობდა მისთვის უცხო ქვეყანაში, სწავლობდა ესპანურს. ღრუბელივით ისრუტავდა თითეულ სიტყვას, ფრაზას , ცხოვრების პატარ-პატარა დეტალებს. მუშაობის ძალიან განსხვვებული სტილი აქვს , რომლის გამოც მას დიდ პატივს ვცემ. განსხვავებულ ენობრივ და კულტურულ გარემოში მუშაობის მიუხედავად თითქმის ყველა დეტალს აკონტროლებდა და ითვალისწინებდა._განაცხადა პენელოპემ კანის კინოფესტივალზე ყოფნის დროს.

screenshot_20181004-063817-01.jpeg

სიუჟეტი მთავარი გმირი ქალის, ლაურას გარშემო ვითარდება. ის ორ შვილთან ერთად მშობლიურ ქალაქში ბრუნდება. საკუთარი დის ქორწილში ჩასული ახალგაზრდა ქალი მხოლოდ რამდენიმე საათი ახერხებს დატკბეს ბედნიერი, ოჯახური ჰარმონიით. მალე ყველაფერი იცვლება და ის ნამდვილ ჯოჯოხეთში აღმოჩნდება. ქორწილიდან მისი ქალიშვილის მოტაცება კარდინალურად ცვლის ფილმის პერსონაჟების ცხოვრებას და ყველაფერს თავდაყირა აყენებს.

რეჟისორი ცდილობს ოჯახის წევრებს შორის არსებული კავშირების , მათი სასიყვარულო წარსულის და თავგადასავლების დახმარებით ადამიანურ ურთიერთობებზე, ღირებულებებზე და საზოგადოებაზე დაგვაფიქროს. როგორც მთავარი როლის შემსრულებელმა, ხავიერ ბარდემმა თქვა ფილმი ადამიანურ ურთიერთობებზე გვესაუბრება და მათში აუცილებლად დავინახავთ, რაღაც ახლობელს, ნამდვილს და იმ ყოველდღიურობას, რომელიც ჩვენს გარშემო არსებობს.

 

ფილმის მთავარი სათქმელი ალბათ მის სათურში უნდა ვეძებოთ. ყველამ იცის_ რაც მარტივად გულისხმობს იმ ჭეშმარიტებას, რომ არ არსებობს საიდუმლო, რომლის დამალვასაც სამუდამოდ შევძლებთ… და თუნდაც გვეგონოს, რომ მის შესახებ არავინ არაფერი იცის, ყოველთვის გამოჩნდება ადამიანი ან ადამიანთა ჯგუფი, რომელიც ყველაფერს ხედავს, ამჩნევს და ელოდება საჭირო მომენტს, როდესაც ამ საიდუმლოს საკუთარი პირადი მიზნებისთვის გამოიყენებს.

ფარჰადი განსხვავებულ კინომატოგრაფიულ ხერხს იყენებს და საბოლოო ფინალს მაყურებელის ფანტაზიას ანდობს. რეჟისორი გვაჩვენებს პაზლის რამდენიმე ნაწილს : ერთმანეთზე შეყვარებულ ყოფილ წყვილს, მათ საერთო ქალიშვილის გატაცების და უკან მშვიდობით დაბრუნების დრამატულ სცენებს , დამნაშავე- უდანაშაულო წყვილის ისტორიას და სამართლიანობის აღდგენის საბოლოო სიუჟეტის აწყობის უფლებას ჩვენ გვიტოვებს. ფილმი საინტერესო ფსიქოლოგიური დრამაა, რომელიც “აწყობილია” ბევრი საინტერესო, დამაფიქრებელი სცენით, თუმცა საბოლოო ფინალი ნამდვილად არ არის ფილმის დასასრული და ის კიდევ ტოვებს ბევრ პასუხგაუცემელ კითხვას.

Buğday_გენეტიკური ქაოსი

ბათუმის კინოფესტივალის მხატვრული ფილმების საკონკურსო სექციის ფილმის “მარცვალი ” პრემიერა სარაევოს კინოფესტივალზე შედგა. ის თურქი კინორეჟისორის სემიჰ კაპლანოღლუს ბოლო ნამუშევარია და ისეთ გლობალურ თემებს ეხება, რომელიც დღესდღეობით ყველაზე აქტუალური და პრობლემატურია.

23098992_190202921524729_257585509616844800_n

სემიჰ კაპლანოღლუ თურქეთში ერთ-ერთი ყველაზე წარმატებული სცენარისტი, რეჟისორი და პროდიუსერია, რომელსაც არაერთი მნიშვნელოვანი, ეროვნული თუ საერთაშორისო ჯილდო აქვს მიღებული.

მისი უახლესი ფილმი “მარცვალი ” ჭეშმარიტი სამეცნიერო დრამაა, რომელიც აპოკალიფსურ მომავალში გვამოგზაურებს , სადაც გამეფებულია გვალვა, შიმშილი და  ლტოლვილთა კრიზისი. ფილმი გვიყვება ამბავს პლანეტის შესაძლო განადგურების შესახებ, რომელიც კულტურების გენეტიკური მოდიფიკაციით, ადამიანის ქედმაღლობით და მათ მიერ ბუნებაში ხელოვნური ჩარევითაა გამოწვეული.

სარაევოს კინოფესტივალზე რეჟისორმა ისაუბრა ფილმის და მისი გადაღების იდეის გაჩენის შესახებ…

“თაფლის” ( ფილმი, რომლისთვისაც რეჟისორმა ოქროს დათვი მოიპოვა ბერლინის კინოფესტივალზე 2010 წელს ) დასრულების შემდეგ, მე მქონდა საშუალება მემოგზაურა სხვადასხვა ქვეყნებში მსოფლიოს გარშემო.  ამ პერიოდში ერთადერთ ჭეშმარიტებას მივხდი, რომ არ არსებობს  განსხვავება იმ  ტრადიციულად წოდებულ განვითარებულ ქვეყნებსა და იმ ქვეყნებს შორის, რომელსაც ყველაზე ღარიბად და “განუვითარებლად ” მოვიხსენიებთ.

ადამიანი არის  იგივე როგორიც ის იყო  წარსულში, როგორც  არის  ის დღეს და იქნება მომავალში. უფრო მეტი ცოდნა,  ტექნოლოგიური მიღწევები, ან უფრო კომფორტული ცხოვრების მოპოვების უნარი არ გვაძლევს უფლებას ვიგრძნოთ თავი სხვებზე მეტად. ქედმაღლობა, ეგოტიზმი ან ამბიცია ყოველთვის  ერთი და იგივეა, ყველგან და ყოველ ეპოქაში. ჰაჯის პერიოდში მექაში მცხოვრები ადამიანები ვნახე , ისინი იქ მთელი მსოფლიოს, ყველა კუთხიდან მოდიოდნენ, რომ წმინდა მღვდელმსახურება შეესრულებინათ. მე ვნახე  ასობით ათასი მომლოცველი : მდიდარიც, ღარიბიც, განსხვავებული   ეთნიკური ჯგუფისა თუ რასის წარმომადგენელი. ისინი ერთნაირად ცდილობდნენ პირისპირ შეხვედრას საკუთარ სისუსტეებთან, ცოდვებთან და მათ გამოსყიდვას.  სწორედ ამ დროს გაჩნდა ფილმის შექმნის იდეაც.

ეროლის [მთავარი გმირი] ამბავი ეხება საკუთარ ეგოსთან მის შეხვედრას  და ვარაუდებს, რომელსაც დასჭირდა ჭეშმარიტების ცოდნა. ასე იწყება მოგზაურობა  დაბრკოლებად ქცეულ, საშიშ მიწაზე.    ის იძულებულია გაიაროს ყველა ის დაბრკოლება, რომელსაც აქ დარჩენილი ადამიანები ყოველდღიურად ებრძვიან. ეს არის  გვალვა, შიმშილობა, ლტოლვილად ცხოვრება, გენეტიკური ცვლილებებით გამოწვეული ბუნებრივი მოვლენები .

 

BeFunky Collage

ჩემი აზრით  ფილმი არის რეჟისორის  მცდელობა მაყურებელს დაანახოს იმ პრობლემების არსებობა,  რომელთა შესახებაც ჩვენ  წარმოდგენაც კი არ გვაქვთ თუმცა ეს იმას საერთოდ არ ნიშნავს, რომ ის მომავალში არ გაიზრდება და კატასტროფულ ფორმას არ მიიღებს.

ფილმი მაქსიმალურად ცდილობს ჩვენც მის ნაწილად გვაქციოს. რამდენიმე გაყინული კადრი, მსახიობის მზერა პირდაპირ კამერისკენ იმ შეგრძნებით თითქოს ის პირდაპირ მაყურებელსკენ იყურება, შავ-თეთრი კადრები და ხმაური, რომელიც სიცივის შეგრძნებას ტოვებს ნამდვილად ახერხებს მოახდინოს გავლენა მაყურებელზე. ზოგისთვის ალბათ მოსაწყენი მაგრამ ჩემთვის საინტერესო მეთოდია, რომელსაც დღეს არაერთი თანამედროვე რეჟისორი იყენებს .

ფილმში ვაწყდებით ბევრ ღია მესიჯს, რომელთა დახმარებით რეჟისორი ცდილობს ჩვენთან საუბარს და დაფიქრებას იმ თემებზე, რომელიც თითქოს ყველას გვაწუხებს მაგრამ რეალურად არავის გვაინტერესებს .

.. როდესაც ბუნების შეცვლას ვცდილობთ , ვერ ვხვდებით რომ საკუთარ თავს ვაზიანებთ..

…სამყარო ერთი ცოცხალი ორგანიზმია და მეც ამ ორგანიზმის ნაწილი ვარ …

…ჩვენ ყოველთვის სიზმარში ვართ , რომ მოვკვდებით მხოლოდ მერე გავიღვიძებთ… _პროფესირ ჯემილ აკმანის სიტყვებით გადმოცემული რეჟისორის სათქმელი …

at75ilFPjEWqzEmHja3A0A

მაშინ როდესაც რაღაც გვაქვს ჩვენ გვიჭირს მისი ფასის დანახვა , იმის გააზრება თუ რამდენად მნიშვნელოვანია ის და რა შეიძლება მოხდეს თუ მას დავკარგავდთ. ფილმი გვიყვება უკვე დაკარგულ სამყაროს შესახებ , სადაც ბუნებრივი მარცვალიც კი აღარ დარჩა და ცოცხალი, ნამდვილი ნიადაგი სასწაულად ითვლება..

Horizon_ჰორიზონტში ჩაკარგული..

ჩემთვის ყველაზე მნიშვნელოვანი და სუბიექტურად საამაყოა ქართული ფილმის ფესტივალზე ხილვა. თინათინ ყაჯრიშვილის ფილმის “ჰორიზონტი” მსოფლიო პრემიერა ბერლინის საერთაშორისო კინოფესტივალზე, სექციაში “პანორამა” გაიმართა და მაყურებელის მხრიდან დიდი მოწონებაც დაიმსახურა.

საქართველოში, ბათუმის საერთაშორისო ფესტივალს ერგო პატივად პირველად ქართველი მაყურებლისთვის ეჩვენებინა ეს არაჩვეულებრივი ფილმი, რომელიც ვფიქრობ მხატვრული სექციის საკონკურსო ფილმებს შორის ერთ ერთი გამორჩეულია ფილმია ..

“თინამ სცენარის შესახებ ჯერ კიდევ გასულ სექტემბერს მიამბო, იმდენად საინტერესო სცენარი იყო, რომ მოწონება ვერ დავფარე და წარმატებები ვუსურვე. ორი თვის შემდეგ დამირეკა და მასთან მისვლა მთხოვა, ასე დაიწყო ჰორიზონტის რეპეტიციები. საკმაოდ საინტერესო პროცესი იყო მასთან მუშაობა, უფრო უახლოვდები, სიღრმისეულად არკვევ დეტალებს. პირველ თებერვალს დავიწყეთ გადაღებები და ძირითადად ფოთში, ქობულეთში, ბათუმსა და თბილისში გვიწევდა_ მთავარი როლის შემსრულებლი ია სუხიტაშვილის საუბრობს ფილმის შესახებ ერთ_ერთ ინტერვიუში.

ფილმი ახალგაზრდა, ყოფილი ცოლ ქმრის გარშემო ვითარდება და მათი ცხოვრების ყველაზე დრამატულ პერიოდს ასახავს. როდესაც ანა და გიორგი (გიორგი ბოჭორიშვილი) ცალ ცალკე, ახალი ცხოვრების დაწყებას ცდილობენ თუმცა ფილმში ნათლად ჩანს, რომ მათგან ერთ ერთი ნამდვილად არ არის მზად ასეთი მნიშვნელოვანი ნაბიჯისთვის.

განშორების მიზეზები გაცილებით ღრმა და საფუძვლიანია, ვიდრე ბანალური ოჯახური კონფლიქტი ან უსიყვარულობა. ეს ორი უახლოესი ადამიანის ურთიერთობის დასასრულის მტკივნეული განცდაა, რომელსაც ბოლომდე ვერცერთი ვერ ეგუება. მართალია, განშორების პირველი შოკი თითქმის გადატანილია, მაგრამ ხელახლა ურთიერთობის დაწყება უკვე შეუძლებელია. თანაც მათ ორი შვილი ჰყავთ.

მცირე იმედს დაყრდნობილი ქმრისთვის ბოლო წვეთი აღმოჩნდება ყოფილი მეუღლის ცხოვრებაში გამოჩენილი ახალი სიყვარული ნიკო (სერგო ბუიღლიშვილი) და ის “გაქცევით ” ცდილობს უშველოს საკუთარ თავს.

ხშირად ყველას გაგვჩენია სურვილი პრობლემებით დაღლილს სადმე შორს წავსულიყავით, ცოტა ხნით შეგევცვალა ცხოვრების რითმი და ახალ გარემოში დაგვეწყო ცხოვრება ახალი ფურცლიდან. ფილმის მთავარი გმირი გიორგიც ასე იქცევა და მეგობრის დახმარებით ახალ ბინას ქირაობს ქალაქისგან რადიკალურად განსხვავებულ ადგილას.

– ამბავი იყო დამაჯერებელი. უპირობოდ მიიღეს ის მოცემულობა, რაშიც გმირები არიან,როგორც ფსიქოლოგიურად, ისე ფიზიკურად. ეს ძალიან მახარებს._გიორგი ბოჭორიშვილი.

„ჰორიზონტის“ დიდი ნაწილი პალიასტომის ტბის მიმდებარე ტერიტორიაზეა გადაღებული, სადაც გიორგი მეგობარ ჯანოსთან (ჯანო იზორია) ერთად თევზაობს და ველური ბუნების გარემოცვაში წარსულის ფსიქოლოგიური ტრავმების დავიწყება სურს.

აქვე, პატარა სახლში ხანდაზმული წყვილი ცხოვრობს: ვალიკო (სოსო გოგინაშვილი) და ლარისა (ნანა დათუნაშვილი), რომლებიც მარტოობას ქალაქიდან ჩამოსული სტუმრის გამოჩენით უმკლავდებიან.

ყაჯრიშვილი აჩვენებს რამდენიმე ძლიერ მომენტს, თუ რამდენად რთულია ტკივილი და ეს მომენტები გამოსახულია ფლეშბექებად. უარყოფილი ქმრის პოზიციიდან მდგომარეობის ჩვენება ყველაზე საინტერესო და განსხვავებულ ელფერს სძენს ფილმს, ჩვენ ვაკვირდებით როგორ ვითარდება გიორგის შინაგანი მდგომარეობა, როგორ იცვლება მისი ემოციური განწყობა ბუნების ცვლილებასთან ერთად.

MV5BZjhhNjgxZjMtYmRhMS00MWZiLWEyZjgtMjQ3NjdiMGNhZmM2XkEyXkFqcGdeQXVyNTYwMDg3MTk@._V1_SX1777_CR0,0,1777,914_AL_

ფილმი გამოირჩევა ვიზუალურად მდიდარი სცენებით , ახალი ადგილი სადაც გიორგი განმარტოებას და ცხოვრების თავიდან დაწყებას ცდილობს იმდენად ჰარმონიულად ერწყვის მის ფსიქოლოგიურ მდგომარეობას, რომ მიჩნდება შეგრძნება თითქოს რეჟისორი ფილმის მხატვართან ერთად ბუნების დახმარებით რომელიც ხან ძალიან სევდიანი , ცივი და დრამატულია და ხან ლამაზი, ყვითელი და მზიანი ცდილობს დაგვანახოს გიორგის და იქ მცხოვრები ადამიანების სულიერი განწყობა.

 

ფილმი დეპრესიული ტონალობით გამოირჩევა, რასაც ირაკლი ახალკაცის მგრძნობიარე კინოკამერა და გიორგი ხალვაშის მინიმალური, მაგრამ შთამბეჭდავი მუსიკაც ემატება. ზღვისპირა ზამთრის პეიჟაზები ოდნავ აბსურდულ შთაბეჭდილებას ტოვებს და ამავდროულად მიუსაფრობის განწყობას ქმნის.

ეს ასევე არის ვიზუალური სიმდიდრის გამოხატულება, რომელიც არჩევანის წინაშე გაყენებს, ბუნებრივ ადგილებსა და დიზაინის მიერ შედგენილ ინტერიერს შორის. ფილმის გადამღები განათებას იყენებს საუკეთესოდ მდინარეზე წელიწადის ნებისმიერ დროს. ისტორია იწყება იმით, თუ რა არის სიცივე და არდრეული გაზაფხული და მთავრდება მომდევნო ზამთარს. ეს ტექნიკა იძლევა ატმოსფეროს მრავალფეროვნებას. იდილიური, მზიანი თევზის სცენიდან დაწყებული, გაგრძელებული ყვითელი ლერწმებით და დამთავრებული გიორგის ჭუჭყიანი ფეხსაცმლით, როდესაც ის ჩადის ქალაქში.

თოვლიანი ფინალი არის ბოლო წვეთი, დრამატიზმის მაქსიმალური ზღვარი, სადაც ნაჩვენებია ფილმის მთავარი გმირის ისტორიის დასასრული.. თოვლი ზღვაზე, სიცივის აუტანელი შეგრძნება ფილმს უფრო დრამატულს ხდის.

horyzont.jpeg

Cold War_სიყვარული კომუნისტური ელფერით..

პაველ პავლიკოვსკის ფილმი “ცივი ომი ” გვიყვება ისტორიას დაუვიწყარ , ინტიმურ სიყვარულზე, ორ დაცემულ და აღზევებულ ვარსკლავზე რომლებმაც საკუთარ თავზე გამოსცადეს “ომის შემდეგ ” დაცემული “რკინის ფარდის” მძიმე შედეგები.

პაველმა ფილმი მის მშობლებს მიუძღვნა, სწორედ ისინი იქცნენ მისი შთაგონების წყაროდ. რეჟისორი შემდეგნაირად აღწერს მათ:

ისინი ყველაზე საინტერესო და დრამატული გმირები არიან , ვინც კი ოდესმე შემხვედრია.. ორივე ძლიერი, მშვენიერი ადამიანია, მაგრამ როგორც წყვილი უბრალოდ დაუსრულებელი კატასტროფაა.

მიუხედავად იმისა, რომ ფილმში პერსონაჟების სახელები ვიქტორი და ზულა რეჟისორის მშობლების სახელებს ემთხვევა , მათი ინდივიდუალური ნარატივები გამოგონილი და ალეგორიულია. ფილმში მოვლენები განსხვავებული ტემპით ვითარდება, პოლონეთიდან აღმოსავლეთ ბერლინის ქუჩებში, პარიზიდან იუგოსლავიის მიმართულებით, წლების სწრაფი ცვლილება ყველაზე კარგად აღწერს დროის როგორც დაუნდობელი ძალის უპირატესობას . მათი გზების გადაკვეთა სხვადასხვა ქალაქში, სხვადასხვა წლებში ხდება, დროის გასვლის შემდეგ იცვლება ყველაფერი თუმცა ერთადერთი რამ რაც მათ ორივეს აერთიანებს უცვლელი რჩება. ეს არის სიყვარული, რომელიც არ ცნობს გეოგრაფიულ მდებარეობას, დროის პერიოდის სიმძიმეს და ცხოვრების შეზღუდულ ჩარჩოებს.

ფილმის დასაწყისში ჩვენ ვიმყოფებით პოლონეთის ერთ-ერთ სოფელში , 1949 წელს. ვიქტორი (Tomasz Kot) და ირენა (Agata Kulesza) ხალხური სიმღერების ჩანაწერებს აკეთებენ. ისინი ისმენენ სიმღერებს ყველაფერზე: სევდიან ისტორიას სიყვარულზე, სასმელზე, რთულ ცხოვრებაზე , ნედლეულზე და ა.შ. შემდეგ ვხვდებით “მაზურეკის ანსამბლის ” (შთაგონებული Mazowsze troupe რეალური ანსამბლის სახელწოდებიდან ) შესარჩევ გამოცდაზე ვიქტორი და ირენა უსმენენ მუსიკოსებს, ხვდებიან მოცეკვავეებს და ისინიც თავის მხრივ ცდილობენ მაქსიმალურად წარმოაჩინონ მათ შიგნით არსებული დაფარული ნიჭიერება. ამ ფორმით ფილმში ნათლადა ნაჩვენები პოლონელი ხალხის უნიკალური ხმები.

ჩვენ მალევე ვეცნობით მშვენიერ სოფლელ გოგონას სახელად ზულა (Joanna Kulig), იდუმალი ახალგაზრდა ქალი, რომლის განსხვავებული ხმის ტემბრი პირველივე წამიდან იპყრობს ჟიურის. მისი შესრულებული სიმღერა, რომელიც გულს ეხება გვიქმნის წარმოდგენას ზულას შინაგანი სამყაროს მრავალფეროვნების შესახებ .

მიუხედავად იმისა რომ ვიქტორის აზრით გოგონას ენერგია და ტემპერამენტი აკლია ის მაინც ხდება ანსაბლის წევრი .

ანსამბლი იწყებს შემოქმედებითი თავისუფლების მიხედვით რეპერტუარის შერჩევას თუმცა პირველი კონცერტის შემდეგ აშკარად ჩნდება მოთხოვნა თუ რისი მოსმენა უნდათ იმ დროის რეალობაში.

სტალინისა და სოფლის მეურნეობის რეფორმით ინსპირირებული სიმღერები ნამდვილ შემოქმედებით ბორკილებად იქცევა ვიქტორისთვის. ის მიიღებს მნიშველოვან გადაწყვეტილებას წავიდეს, გაიქცეს საყვარელ ქალთან ერთად საფრანგეთში.

მიუხედავად მისი გაქცევის სურვილისა ზულა არ აღმოჩნდება ასეთი მამაცი ის არ იზიარებს ვიქტორისეულ ხედვებს და წყვილის გზები პირველად იყოფა.

-იმიტომ არ მოვედი რომ ვიცოდი არაფერი გამოგვივიდოდა.. გაქცევა არ არის ჩემთვის თუმცა ერთი რამ ზუსტად ვიცი.. მარტო არასოდეს არ გავიქცეოდი _ ორი წლის შემდეგ პარიზში შეხვედრის შემდეგ ასე მარტივად უხსნის ზულა ვიქტორს მათი განშორების
მიზეზს.

რეჟისორი მაქსიმალურად ცდილობს დროის ცვლილებასთან ერთად შეცვალოს ფილმის განწყობა, გადაღების ფორმატი და ის სტილი რომელიც დასაწყისში ძალიან მშვიდი და დაბალანსებულია ხოლო შემდეგ პერსონაჟის ზულას სახით უფრო თამამი და თავდაჯერებული ხდება.

იცვლება მუსიკის გადმოცემის ფორმაც. თავიდან ნამღერი სოფლის პოლონური სიმღერა, წლების შემდეგ პარიზში ნამდვილ შედევრად იქცევა. დამოუკიდებელი, შეყვარებული ზულა ჯაზის ელემენტებით გაფორმებულ სიმღერის ახალ ვერიას პარიზის კლუბში მღერის და მალევე ახერხებს დამსწრე საზოგადოების მონუსხვას.

საბოლოოდ ეს არის ერთი “ცივი ” ფილმი “ცხელ ” სიყვარულზე, სადაც მთავარ სიმღერას დრო მღერის. ორი დამოუკიდებელი ადამიანის ცხოვრება, რომელთა შინაგანი შეხედულებები არ ემთხვეოდა ერთმანეთს და სწორედ ეს ხდებოდა მათი დაშორების მიზეზიც. ეს არის სიყვარულის წარმოუდგენელი ისტორია იმ დროში სადაც ყველაზე ნაკლებად ფიქრობდნენ ” სიყვარულის სიძლიერეზე ” …

The Interpreter_ტრაგიკომიკური მოგზაურობა..

მარტინ შულიკის ფილმის ” თარჯიმანი ” მსოფლიო პრემიერა ბერლინის კინოფესტივალზე სპეციალური ჩვენებების პროგრამში შედგა. ბიაფის მხატვრული ფილმების საკონკურსო სექციაში მისი გამოჩენა ნამდვილად სასიხარულო მოულოდნელობა იყო ჩემთვის.

-ფილმი ორი ერთმანეთისგან, კონტრასულად განსხვავებულ ადამიანზე გვიყვება , რომლებიც ერთად მოგზაურობენ სლოვაკეთის ქუჩებში და სურთ მიიღონ სიმართლე წარსულის შესახებ . რამ მოახდინა თქვენზე გავლენა, რატომ გადაწყვიტეთ შეგექმნათ მსგავსი ისტორია.

-ფილმზე მუშაობისას ყოველთვის არსებობს რამდენიმე ცნებების და შთაგონების წყარო. თავდაპირველად თარჯიმანი იყო ნაწილი ათ ეპიზოდად ჩაფიქრებული ფილმისთვის სხვადასხვა პროფესიის ადამიანებზე. ჩვენ გვსურდა საზოგადოებრივი პორტრეტი შეგვექმნა რაღაც განსხვავებულ , კომიკურ ჟანრში. ადამიანური პორტრეტები სხვადასხვა პროფესიის მიხედვით არ უნდა ყოფილიყო ინდივიდუალური პირიქით ეს იმ საზოგადოების გამოხატულება იქნებოდა სადაც ვცხოვრობთ. თუმცა ათ ეპიზოდიანი ფილმის გადაღება დიდ თანხებთან იყო დაკავშირებული და ჩვენ გადავწყვიტეთ თითეული მათგანი ერთამნეთისგან დამოუკიდებელ ფილმებად გადაგვეღო, გადავწერეთ სცენარი თავიდან და პირველი პროფესია აღმოჩნდა თარჯიმანი. _ საინტერესო ისტორია ამ ფილმის დაბადებასთან დაკავშირებით, რომლის შესახებ თავად რეჟისორმა ისაუბრა.

ფილმში ორი ერთმანეთისგან განსხვავებული პერსონაჟის გზები იკვეთება და ნელ-ნელა ვეცნობით მათ ხასიათს. რეჟისორი საუკეთესო მეთოდს ირჩევს ამის გამოსახატავად, ის იყენებს კონფლიქტის გზას გმირებს შორის , რაც მაყურებლისთვის უფრო გასაგებ და საინტერესო სურათს ხატავს და ნათლად გვიჩვენებს რეალურად ვინ არიან ისინი.

ალის არ უყვარს ცხოვრება. ის არ ცდილობს დაძლიოს მის ცხოვრებაში გამეფებული დეპრესია. თითქოს ის ისევ იქ დარჩა, იმ დროში როდესაც მშობლები უკანასკნელად ნახა, ის დღემდე მძიმედ განიცდის ამ დანაკარგს . მის ფონზე უფრო იკვეთება მეორე გმირის საპირისპირო ხასიათი.

გეორგი ცდილობს ნებისმიერი ღამე ცხოვრებით დატკბეს , წარსულის მოგონებები ალკოჰოლში, ან ქალთა საზოგადოებაში მიმოფანტოს . მიუხედავად იმისა, რომ ის ნამდვილად არ ჰგავს მამას და არც მისნაირი მონსტრია მაინც ვერ ახერხებს შვილთან კარგი ურთიერთობის შენარჩუნებას , ის იშვიათი კავშირი, რომელიც მას ტელეფონით აქვს შვილთან გეორგმაც იცის, რომ საერთოდ არ არის საკმარისი. თვითონ აღიარებს, რომ წლების წინ შვილი გაექცა და ამის შეჩერება ვერ შეძლო.

კონფლიქტის და ორი ერთმანეთისგან განსხვავებული ადამიანის მოგზაურობა პირველ ჯერზე კრახით მთავრდება ალის მატარებლით სახლში დაბრუნება სურს მაგრამ საბოლოოდ მაინც ახერხებს გეორგი მათ შორის ალიანსის ჩამოყალიბებას.

ფილმში სიუჟეტი ნელა და საინტერესოდ ვითარდება , ხშირად ვაწყდებით ემოციურ მომენტებს და ვცდილობთ ვუთანაგრძნობთ პერსონაჟებს . მათი მხრიდან წარმოუდგენელი მოტივაცია მიიღონ წლების შემდეგ სიმართლე ფილმის გმირებად გვაგრძნობინებს თავს და ჩვენც დიდი ინტერესით ველოდებით სიუჟეტის განვითარებას.

მაშინ როდესაც მიხვდებით, რომ ეს ფილმის ყველაზე დრამატული მომენტია და თქვენში გააღვიძებს შინაგან ემოციებს, ფილმი აუცილებლად გააგრძელებს თქვენს გაკვირვებას. ვფიქრობ ფილმის მთავარი აზრიც ისაა, რომ მიუხედავად იმისა გვინდა თუ არა ცხოვრება დინების მიმართულებით მიდის და ყოველი ახალი დღე ახალი სიურპრიზის მომტანი შეიძლება აღმოჩნდეს და თუნდაც გვეგონოს, რომ წარსული უკან დაგვრჩა და ის არასოდეს შეგვახსენებს თავს დგება დღე, როდესაც წარსული ხდება აწყო და ის იღვიძებს ყველა ჭრილობასთან ერთად.

თარჯიმანი მომხიბლავი ფილმია, რომელიც ფართოდ აღებს იმ თემების კარს, რომელიც ჩვენთვის უსიამოვნოა თუმცა ის არასოდეს გვავიწყდება.

გზაზე ალი და გეორგი გაცილებით მეტს იგებენ ვიდრე ნაცისტების მიერ წარსულში ჩადენილი საშინელებებია, ისინი ხედავენ უბრალო ჭეშმარიტებას, რომ წარსულიდან წარსულში გაქცევა შეუძლებელია და არ შეიძლება ნება მივცეთ ის გახდეს ჩვენი ცხოვრების ნაწილი .

“დრო განკურნავს ყველა ჭრილობას” – ეს არის ჩვეულებრივი, კომფორტული მოლოდინი ან იმედი, რომელსაც ვცდილობთ დავეყრდნოთ რადგან ვთვლით, რომ ის საუკეთესო გამოსავალია ცხოვრების გასაგრძელებლად . მაგრამ ზოგიერთ შემთხვევაში, როდესაც მკურნალობას და დავიწყებას შორის საზღვარი ბუნდოვანია, საჭირო ხდება პირველ რიგში ამ ბურუსიდან თავის დაღწევა. რთულია გაიხსენო წარსული მაშინ როდესაც შენებური ვერსია უფრო მისაღები და კომფორტულია, თუმცა ფილმში შიშველი სიმართლის ცოდნა უფრო მნიშვნელოვანი ხდება მთავარი გმირისთვის. მიუხედავად იმისა, რომ იცოდა რამდენად მტკივნეული და საზარელი იქნებოდა სიმართლე მაინც გადაწყვიტა ყველაფრის გარკვევა. მე მესმის მისი და ვფიქრობ იმისთვის რომ განვიკურნოთ უნდა ვიცოდეთ ყველა ჭრილობის არსებობა და არ დაველოდოთ თვითონ ის როდის შეგვახსენებს თავს.

– შენი აზრით უფრო ადვილია მსხვერპლის შვილი რომ ხარ და არა მკვლელის? – გეორგის შეკითხვა მკაფიოდ გამოხატავს რამდენად მტკივნეული შეიძლება იყოს ადამიანისთვის მამის მძიმე მემკვიდრეობის ტარება და მისი ცოდვების გამოსყიდვის მცდელობა.

Inkan, gongkan, sikan grigo inkan ანუ სამყაროს შექმნის ვერსია II

მე ყოველთვის ვეკითხები საკუთარ თავს : რა არის ადამიანი? რას ნიშნავს ადამიანად ყოფნა? შეიძლება ისინი თვლიან, რომ ჩემი შემდეგი ფილმი ისევ სისასტიკეზეა, სინამდვილეში ეს ძალადობა მხოლოდ იმის ანარეკლია რაც ვართ ან რაც არის ჩვენში, გარკვეულწილად _ კიმ კი-დუკი

8c15d996e14801be2e40b94dd4bd9f06

ფესტივალის დახმარებით კიდევ ერთხელ შევძელი კიმ კი დუკის ახალი ნამუშევრის ხილვა დიდ ეკრანზე, ეს არის ფილმი რომელიც ყველაზე “ხმამაღალა” ამბობს კიმის სათქმელს , ის არც პირველია და დარწმუნებული ვარ არც უკანასკნელი კიმის შემოქმედებაში, რომელიც თამამად ცდილობს საზოგადოების გამოფხიზლებას.

ვფიქრობ ფილმი მაქსიმალურად რადიკალურ გზას ირჩევს მთავარი სათქმელის გადმოსაცემაც . მასში პერსონაჟებს მოხსნილი აქვთ ყველანირი მორალური თუ სამართლებრივი დაბრკოლება , არ არსებობს არანაირი ზღვარი : გაუპატიურება, მკვლელობა, კანიბალიზმი მთლიანობაში ქმნის საზარელ სურათს.

Kim Ki duk Human Space Time Human Photo Call -btO3RbPtT4l.jpg

ეს ის რეჟისორია ვინც ფილმი
გაზაფხული, ზაფხული, შემოდგომა, ზამთარი… და ისევ გაზაფხული შექმნა ? – ასეთი აზრიც მოვისმინე ფილმის დასრულების შემდეგ, ცოტა არ იყოს გამიკვირდა. დიახ ის არის, თუმცა უფრო ხმამაღალი, პირდაპირი და თამამი.

ვაღიარებ მეც არ მოველოდი ასეთ რადიკალიზს, მაგრამ კინოთეატრის დარბაზში შესვლამდე ზუსტად ვიცოდი კიმის ფილმი არ იქნებოდა მხოლოდ რამდენიმე წუთში ჩატეული ამბავი და ეს უფრო დიდ ხმაურს გამოიწვევდა ჩემში და არამარტო, ის აუცილებლად ეცდებოდა ემოციის გამოწვევას მთელს საზოგადოებაში . ფსიქოლოგიურად ” მოწამლული ” ხალხი დარბაზიდან გამოსვლის შემდეგ, რომ ხუმრობით ერთმანეთს აფრთხილებდნენ “ფრთხილად ერთმანეთი არ შემოგვეჭამოსო ” ესეც უკვე კიმის გავლენის დიდი კვალი და მცირე გამარჯვებაა .

ფილმის საწყისიდან დასასრულამდე ნაჩვენებია გზა თუ როგორ კარგავენ მცირე, მაგრამ მაინც არსებულ ადამიანურ თვისებებს პერსონაჟები და როგორ ხდებიან ველური და მხეცი ” ცხოველები”, რომელთათვის გადარჩენის ინსტიქტი და პირველადი მოთხოვნილებები ყველაზე მნიშვენელოვანია.

ფილმის დასაწყისშივე იკვეთება კითხვები და იხატება კომიკური სურათი, როდესაც ვიგებთ რომ ძველ სამხედრო ბატალიონის გემი კრუიზად არის გადაკეთებული და მხოლოდ ტურისტული მიზნით გადის ზღვაში.

უცნაური და გაუგებარია წყვილის არჩევანიც, ღვთისგან მივიწყებულ გემზე თაფლობის თვის გატარება ალბათ ყველაზე სულელური გადაწყვეტილებაა. ისეთი ადგილი, სადაც ჰაერშიც კი იგრძნობა სისხლის სუნი ნამდვილად არ იქნებოდა ნორმალური ადამიანისთვის მიმზიდველი თუმცა თუ დავფიქრდებით გემის არცერთ მგზავრს არ აქვს ნორმალური, ადამიანური სახე ამიტომ კომპოზიციის მთლიან სურათში ეს წყვილიც  სრულყოფილად ჯდება.

MzgwZGM4ZDktNDgxYy00ZDE4LTkxNjItZWNkNTY4OGY5OGE4L2ltZy9IdW1hbiwtU3BhY2UsLVRpbWUtYW5kLUh1bWFuX2tleS1zdGlsbC0oNiktbWluLmpwZw==

კიდევ ერთი აშკარა კომიკური მინიშნება  ფილმში  კაპიტნის სახეა. ის მგზავრებს აფრთხილებს, რომ უსაფრთხო მოგზაურობა ელით და სახლში მშვიდობით დაბრუნდებიან მაგრამ თუ გადავავლებთ თვალს გემის ბორდზე მყოფ საზოგადოებას ასეთი მოლოდინი სრულიად გაქრება. არ მგონია საუკეთესო მოგზაურები იყვნენ მეძავები, თაღლითები, განგსტერები ან სასტიკი პოლიტიკოსი.

 

რა თქმა უნდა ასეთი საზოგადოება მხოლოდ სიბინძურეს ამატებს გემზე, ყველა ერთმანეთზე უარესად იქცევა და მხოლოდ პირველადი ველური სურვილები იღვიძებს მათში. მეორე დღეს კიმ კი დუკის მიერ ერთ გემზე შერჩეული ” ცოდვილები ” იღვიძებენ ახალ რეალობაში. სადაც ზღვა აღარ აქვთ, არც დანიშნულების ადგილი და სრულიად სივრცეში არიან ჩაკარგულნი.

 

პანიკის, სიკვდილის აუტანელი შიშის, შიმშილის ველური შეგრძნების გამო გემის თითეული მგზავრი საკუთარ ინდივიდუალურ სახეს კარგავს და იწყებს ბუნებრივი გადარჩენის ინსტინქტებით მოქმედებას.   ფილმის  სიუჟეტური ხაზი იმ წერტილამდე მიდის სადაც ჩვენ ახალი სამყაროს შექმნის თვითმხილველნი ვხდებით…..

1278071_Human-space-time-and-human-c-kim-ki-duk-film

BeFunky-collage (2)

 

-არ მინდა ტყუილის თქმა ჩემს ფილმში.  ყოველ ახალ ფილმზე მუშაობის დროს ვცდილობ გავაუმჯობესო ის და თითეული სცენა გამოვხატო თავისუფლად.  არსებობს საზოგადოებისთვის მისაღები , ბევრი კომფორტული ფილმი. ჩემი ფილმები კი მხოლოდ მცირე აუდიტორიას ეკუთვნის, რომლებსაც შეუძლიათ ახლის აღმოჩენა მასში. მე მაქვს ჩემი სამყარო ფილმებში და ეს სიუჟეტის ცენტრია. ხალხს შეუძლია აღიქვას განსხვავეულად ის ისტორი რომელსაც მე ვაჩვენებ, თუმცა დროის გასვლის შემდეგ ისინი ისევ ბრუნდებიან … კიმ კი დუკი

კიმ კი დუკი არასოდეს ერიდება შიშველი სიმართლის თქმას ფილმის დახმარებით. ყველა დეტალი, სცენა თუ პერსონაჟი ყოველთვის რაღაც მიზანს ემსახურება და აგზავნის მაყურებელში შეტყობინებას და ელოდება თუ როგორ აღიქვამენ ისინი ამას.

ის ფილმში ადამიანის ყველა მანკიერ თვისებაზე ამახვილებს ყურადღებას. რელიგიური თემატიკა სამყაროს მისებური შექმნის თეორიასთან დაკავშირებით ვფიქრობ ძალიან რთული და საპასუხისმგებლო თემაა, თითეული სცენის ნახვის შემდეგ მათში დავინახე მკაფიოდ გამოხატული შვიდი სულიერად მომაკვდინებელი ცოდვა — რიგი არასასურველი მანკებისა, რომელსაც ადრეული ქრისტიანული პერიოდიდან იყენებენ ხალხის გასანათლებლად და ქრისტიანებისათვის სწორი ცხოვრების გზის საჩვენებლად. ეს შვიდი ცოდვა კი შემდეგია: მრისხანება, ანგარება, უქნარობა, ამპარტავნება, სიძვა, ნაყროვანება და შური.

კიმი ცდილობს რადიკალური პასუხი მიიღოს შემდეგ კითხვებზე : არსებობს თუ არა ღმერთი ? აქვს თუ არა მნიშვნელობა სიყვარულს როდესაც პირველადი მოთხოვნილებები ძლიერდება? აქვს თუ არა ადამიანის სისასტიკეს საზღვარი? …..

 

JumpMan _დამტვრეული ილუზია

ჩემთვის ფესტივალი დაიწყო ივან ი. ტვერდოვსკის ფილმით ” მოხტუნავე “.

ფილმის პრემიერა კარლოვი ვარის კინოფესტივალზე შედგა . ის რეჟისორის მორიგი სრულმეტრაჟიანი ფილმია, რომელიც იმეორებს განწყობას მისი სხვა ფილმიდან ” ზოოლოგია” და კიდევ ერთხელ ცდილობს გადმოსცეს ” მუქი” კრიტიკა პუტინის პოლიტიკის მიმართ.

ყველაზე დიდი მოლოდინი და განხილვა გამოიწვია ფილმმა რუსულ საზოგადოებაში. ფილმი ეხება და აერთიანებს ბევრს მნიშველოვან თემას.

– თქვენი ფილმი შეიძლება ბევრი გზით განვიხილოთ : ზოგი წერს, რომ ეს ფილმი მარტოობაზეა, კრიზისზე, რომ ის მოტყუებული იმედებზე გვიყვება . ამ სიაში შემიძლია დავამატო მშობლებისა და შვილების პრობლემები და სახელმწიფო კრიზისი. და რას თვლით თქვენ ნამდვილად რა არის ფილმის მთავარი სათქმელი ?

-ეს არის ამბავი, თუ როგორ “იშლება ილუზიები”. ადამიანი, რომელიც მანამდე იზოლირებულია საზოგადოებისგან, მოულოდნელად იღებს მას და თავდაპირველად, ეს კომფორტულად გამოიყურება მაგრამ ამის შედეგად აუცილებელი ხდება მორალური არჩევანის გაკეთება.

გარდა ამისა, ეს არის ამბავი დედასა და შვილს შორის ურთიერთობის შესახებ. ერთი მეორეს იმდენად დიდ ჭრილობას აყენებს , რომ ბოლოს ვიღებთ ემოციურ მწვერვალს, რომელსაც გმირი ან გადალახავს ან არ მიიღებს ._ მცირე მონაკვეთი რეჟისორის ერთ-ერთი ინტერვიუდან .

ფილმი ახალგაზრდა მსხვერპლზეა, რომელიც დედის მიერ ხდება ექსპლუატაციაში საკუთარი სიცოცხლის ხარჯზე. ეს მძიმე ტრაგიკული მაგრამ ცინიკური ამბავია რომელშიც მკაფიოდ იკვეთება ” იმ ” საზოგადოების მთავარი მოთხოვნილება _ ” ფული”. სწორედ მატერიალური კეთილდღეობაა მათი მამოძრავებელი ძალა რომელშიც ხვდება ფილმის მთავარი გმირი, დედისგან თექვსმეტი წლის წინ მიტოვებული; თავისუფლებაზე მეოცნებე დენისი.

ის ბავშთა თავშესაფარში გაიზარდა და წლების განმავლობაში ელოდებოდა ოჯახის სითბოს და დედას, რომელმაც ახალშობილი ასე უბრალოდ მიატოვა. მიტოვების მძიმე ფსიქოლოგიური სტრესის გამო ბიჭი სხვებისგან განსხვავებული ფიზიკური გამძლეობით გამოირჩევა. ამაში პირველივე სცენაში ვრწმუნდებით. თუმცა ის რადენადაც ძლიერია ფიზიკურად იმდენად სუსტი და ტრავმირებულია შინაგანად.

დედის დახმარებით ის თექვსმეტი წლის შემდეგ ისევ “გარეთ ” გამოდის, ისევ შეუძლია თავისუფლად სუთქვა, უკვე აქვს მისი ოთახი და ჰყავს გვერდით ” ოჯახი “, თუმცა ეს ილუზია რამდენიმე წუთში ქრება და ჩვენ პირველად ვხდებით საგზაო შემთხვევის მოულოდნელი მოწმეები. შემდეგ იგივე მეორდება და მეორდება, საბოლოოდ კი ვხდებით რომ ეს უბრალოდ დენიზის არაჩვეულებრივი გამძლეობის ხარჯზე შექმნილი შემოსავლის წყაროა ისეთი საზოგადოებისთვის სადაც თავმოყრილია პოლიცია, პროკურორი, ექიმი, ადვოკატი.

ეს არის საზოგადოება, რომელიც ავარიის შემდეგ წამომდგარ დენიზს “ეხმარება” და სთავაზობს სასმელს, გართობას და ფულს. დედის მიერ ჭაობში მოხვედრილ დენიზს უჩნდება პროტესტის გრძნობა და რამდენიმე ხნის შემდეგ უბრალოდ ჩერდება. არა პირადი ტკივილის არამედ ასეთ ჭაობში საბოლოოდ ჩათრევის სურვილის არ ქონის გამო. ის ისევ თავშესაფარში ბრუნდება და მაშინ როდესაც ის საბოლოოდ მიდის ამ “საქმიდან ” ასეთი ტექსტით “ემშვიდობებიან”

ჩვენ ვიპოვით სხვა შენნაირს.. ეს ქალაქი ნაგვითაა სავსე, ისევე როგორც შენ…

რეჟისორი გვიხატავს მისი თვალით დანახულ “სუპერგმირს” ჩვეულებრივი ადამიანური დაავადებით სახელად ანალგეზია, ( (ბერძნ. analgesia უგრძნობლობა) – ტკივილის შეგრძნების დაკარგვა. ) ეს კი მას საშუალებას აძლევს გადაჭრას ფიზიკური ტკივილი მაგრამ ფილმის გმირს სულიერი ტკივილის გადაჭრაში ნამდვილად ვერაფერი ეხმარება .

დენიზი დედასთან ერთად მოახერხებს ბავშვობიდან გაქცევას სავარაუდოდ უკეთესი საზოგადოებისთვის მაგრამ შედეგად სულ სხვა რეალობას იღებს. ეს არის რუსული სასამართლოს ზედა ეშალონის რეალობა, გაყალბებული სასამართლო პროცესები, მდიდარი მოქალაქეების, პოლიტიკოსების წინააღმდეგ დამამცირებელი სამართალწარმოება . რეალობა რომელიც მიუღებელი აღმოჩნდა დენიზისთვის და ის ისევ იქ ბრუნდება სადაც ყველა კარგად გრძნობს თავს. შეკითხვაზე თუ რატომ დაბრუნდა? რატომ წამოვიდა ” დედის ” სახლიდან დენიზის პასუხი იყო რეალობის შემდეგ მიღებული დასკვნა და ის ჟღერდა შემდეგნაირად:

სახლში რთულია, არა მხოლოდ მასთან.. უბრალოდ რთულია. მათ არ ესმით ერთმანეთის, ისინი არ უგებენ ერთმანეთს.. ასეთი ცხოვრება მართლაც რთულია…

BIAFF 13 ფილმი!

BIAFF 13! ანუ 13 ფილმი, რომელსაც დიდი ინტერესით ველოდები ბათუმის საავტორო კინოფესტივალზე. წელს ფესტივალმა კინომოყვარულების გემოვნებაზე მაქსიმალურად იზრუნა და შეარჩია საუკეთესო ფილმები სხვადასხვა სექციებიდან. რჩეული ფილმები, რომლებმაც კანის და სარევოს კინოფესტივალზე უკვე მიიქციეს ყურადღება, აღაშფოთეს, დააფიქრეს მაყურებელი და “ხმამაღალი” კადრებით გამოიწვიეს მათში ემოციების მთელი კასკადი : სიცილი, ცრემლი, სიხარული, სევდა, აგრესია და სიბრაზეც კი. მაშ ასე ჩემი საუკეთესო ცამეტეული შემდგენაირად გამოიყურება: ( ვიმედოვნებ აპოლოს დიდ ეკრანზე უმრავლესობის ნახვას მოვახარეხებ. )

„ადამიანი, სივრცე, დრო და ადამიანი“, კიმ კი დუკი, სამხრეთ კორეა, 2018; 122 წთ.

სამხრეთ კორეელი რეჟისორის 2018 წელს გადაღებული სურათი სხვადასხვა ასაკისა და წარმოშობის ადამიანებზე მოგვითხრობს, რომლეთა გზები სამხდრო გემზე იკვეთება. მოგზაურობის დროს ჩვენ ვხედავთ  ძალადობას, სისასტიკეს, ადამიანური ბუნების საზღვრებს და ამაზრზენი რეალობის წინაშე მარტო ვრჩებით.   კიმ კი დუკის კიდევ ერთი თამამი ფილმი, ღიად საუბრობს სამყაროში არსებულ პრობლემებზე თუ გამეფებულ ძალადობაზე. ის კიდევ ერთხელ ცდილობს ფილმის დახმარებით საზოგადოების გამოღვიძებას.

BeFunky-collage (14).jpg

„ალმოდებული“, ლი ჩანგ-დონგი, სამხრეთ კორეა, 2018, 148 წთ.

სამხრეთ კორეელი რეჟისორის სურათი ჰარუკი მურაკამის მოთხრობის თავისუფალი ეკრანიზაციაა. ფილმმა 2018 წელს კანის კინოფესტივალზე კინოკრიტიკოსების [FIPRESCI] პრიზი დაიმსახურა.

BeFunky-collage (15)

„სახლი, რომელიც ჯეკმა ააშენა“, ლარს ფონ ტრიერი, დანია/შვედეთი/საფრანგეთი/გერმანია, 2018; 155 წთ.

ფილმის სიუჟეტი 70-იანი წლების ამერიკაში ვითარდება და მაღალინტელექტუალური მანიაკი მკვლელის, სახელად ჯეკის ისტორიას გვიყვება. ფილმში მთავარ როლს ოსკარის ნომინანტი მეტ დილონი ასრულებს, მის გარდა ასევე მონაწილეობენ: უმა თურმანი, ბრუნო განცი და რაილი კიო. რეჟისორის თქმით, ფილმის შექმნის დროს მისი “შთაგონების წყარო” დონალდ ტრამპი გახდა. ფილმში ვხედავთ სისასტიკის სხვადასხვა ფორმას, მკვლელის პოზიციიდან ვუყურებთ ამბის განითარებას და მასთან ერთად განვიხილავთ ხელოვნებას, სამყაროში არსებული პრობლემებს და ვეძებთ ლოგიკას მკვლელობების გასამართლებლად.

BeFunky-collage (16)

„ყველამ იცის“, ასგარ ფარჰადი, ესპანეთი/საფრანგეთი/იტალია, 132 წთ.

კანის კინოფესტივალი ოსკაროსანი ირანელი რეჟისორის ასგარ ფარჰადის ფსიქოლოგიური ტრილერის „ყველამ იცის“ ჩვენებით გაიხსნა, რომელშიც მთავარ როლებს პენელოპა კრუსი და ხავიერ ბარდემი არსულებენ. ფილმში ისტორია იწყება მაშინ  როდესაც ბუენოს-აირესში მცხოვრები ესპანელი ქალი მადრიდთან ახლოს, მშობლიურ ქალაქში ჩადის, დის ქორწილში. ეს მოგზაურობა საიდუმლოებებს ხდის ფარდას.

BeFunky-collage (17).jpg„ცივი ომი“, პაველ პავლიკოვსკი, პოლონეთი/საფრანგეთი/დიდი ბრიტანეთი, 2018; 88 წთ.

სიყვარულის ისტორია, რომელიც 50-იან წლებში, ცივი ომის ფონზე ვითარდება. ფილმი რეჟისორმა თავის მშობლებს მიუძღვნა. 2018 წელს, კანის კინოფესტივალზე, პავლიკოვსკი ამ ფილმისთვის საუკეთესო რეჟისორად დაასახელეს.

“იმ ეპოქაში, სადაცცივი ომის” მოქმედება ვითარდება, ყველაფერი შედარებით მარტივი იყო და ხალხს გასართობიც ბევრად ნაკლები ჰქონდა. მაშინდელი ადამიანი უფრო ღრმა იყო, – სხვა რა გზა ჰქონდათ, სხვანაირად თავს ვერ გაირთობდნენ. სტალინის ეპოქის მიმართ ნოსტალგიურად განწყობილი ნამდვილად არ ვარ, ეს უფრო ჩემი სენტიმენტალური მოგზაურობაა წარსულში. როდესაც ფილმისთვის ხმებს და კადრებს ეძებ, პირველ რიგში, ყველაფერი მაინც მოგონებებიდან და წარსულიდან ტივტივდება.”

BeFunky-collage (18)

მარცვალი, სემიჰ კაპლანოღლუ, თურქეთი/გერმანია/საფრანგეთი/ყატარი, 2017; 123 წთ.

ახლო მომავალში მომხდარი, უეცარი კლიმატური ცვლილება დედამიწაზე სიცოცხლეს არღვევს. ამ სამყაროში, სადაც საზღვრები ხელახლაა გავლებული, მიგრანტები განსაზღვრულ ტერიტორიებზე გროვდებიან და მაგნიტური ფარებით დაცულ ქალაქში შესვლას ელოდებიან.

BeFunky-collage (19)

პანიკური შეტევა, პაველ მასლონა, პოლონეთი, 2018; 100 წთ.

შავი იუმორით შემკულ, სადებიუტო ნაშრომში, ნიჭიერმა რეჟისორმა პაველ მასლონამ ამომწურავად უპასუხა შეკითხვას იმის თაობაზე, თუ რამდენად შეიძლება, პანიკური შეტევა კინოენაზე ითარგმნოს. თანამედროვე ვარშავაში მცხოვრები რამდენიმე უიღბლოს ცხოვრების დრამატული ეპიზოდები ახლებური სიხალისითა და ტრაგედიისა და კომიკურობის შერწყმის უნიკალური მეთოდითაა წარმოდგენილი.

ჰორიზონტი, თინათინ ყაჯრიშვილი, საქართველო/შვედეთი, 2018; 105 წთ.

გიორგის ცხოვრებაში რადიკალური ცვლილება ხდება. ქალაქი, ხელოვნება, მისი ჩვეული, შუა კლასის არსებობა და ანასთან ქორწინება წარსულში დარჩა. ახლა მარტოა. გიორგი პატარა, უკაცრიელ კუნძულზე, ზღვისპირა ქოხში, იზოლაციაში ცხოვრებას იწყებს. არასტუმართმოყვარე გარემოში, სულ რამდენიმე უცხო ადამიანის გარემოცვაში, მოშენებულ ქათმებსა და იხვებზე ნადირობას შორის, ცხოვრების ხელახლა აწყობას ცდილობს.  თუმცა გიორგის ჭრილობები ღრმაა და ბედნიერი წარსულის აჩრდილები  არ ასვენებს.

BeFunky-collage (20)

შეხტომა, ივან ტვერდოვსკი, რუსეთი/ლიტვა/ირლანდია/საფრანგეთი, 2018; 90 წთ.

ფილმი „შეხტომა“ მოგვითხრობს ბიჭზე, რომელიც იშვიათი დაავადებით არის ავად და მთელი ცხოვრება ინტერნატში გაატარა. მოულოდნელად ის დედას სახლში მიჰყავს. მოსკოვში კი თავისდაუნებურად ორგანიზებული დანაშაულებრივი ჯგუფის ცენტრად იქცევა. ფილმში როლებს ასრულებენ დენის ვლასენკო, ანა სლიუ, დანილ სტეკლოვი, მაქსიმ ვიტორგანი, პაველ ჩინარიოვი, ვილმა კუტავიჩუტე და ალექსანდრა ურსულიაკი.

BeFunky-collage (25)

სტიქსი, ვოლფგანგ ფიშერი, გერმანია/ავსტრია, 2018; 90 წთ

„სტიქსი“  საზღვაო მოგზაურობის დროს თავისი სამყაროსგან მოწყვეტილი, ძლიერი ქალის გარდაქმნის შესახებ მოგვითხრობს, როდესაც ის ერთადერთი ადამიანი ხდება, რომელიც ზღვაში აღმოჩენილი დევნილების ჯგუფის დახმარებას ცდილობს. იქ საკუთარი მნიშვნელობისა და კულტურულ გარემოში არსებული თანაგრძნობის ზღვარს ეცნობა.  ერთი კოშმარიდან მეორეში უსუსურად გადადის და ბოლოს იძულებულია, აღიაროს, რომ ცხოვრების სისასტიკეს ვერაფრით დაუპირისპირდება. მხოლოდ ბედის იმედად რჩება.

BeFunky-collage (22)

დონბასი, სერგეი ლოზნიცა, გერმანია/უკრაინა/საფრანგეთი/ჰოლანდია/რუმინეთი, 2018; 110 წთ

აღმოსავლეთ უკრაინის რესპუბლიკის სპექტრული არსებობის მწვავე ფრაგმენტები სამართლისა და უსამართლობის, ფანტაზიისა და რეალობის, ოცნებებისა და კოშმარების ზღვარზე გადის. მხატვრულად შეკრული, დოკუმენტური მასალები დღევანდელი მედიის გამოსახულებათა ფსევდორეალურობაში ფაქტისა და მონაგონის ერთმანეთში არევის შემზარავ მტკიცებულებას წარმოგვიდგენს.

BeFunky-collage (24).jpg

ბედნიერი ლაზარე, ალიჩე რორვახერი, იტალია/შვეიცარია/საფრანგეთი/გერმანია, 2018; 122 წთ.

ფილმი მოგვითხრობს ლაზაროსა და ტანკრედის შეხვედრის შესახებ. ლაზარო ახალგაზრდა, იმდენად კეთილი გლეხია, რომ ხშირად სულელადაც აღიქვამენ, ტანკრედი კი წარმოსახვის უნარით დაწყევლილი, ახალგაზრდა დიდგვაროვანია. მათ იზოლირებულ სოფელ ინვიოლატაში საშინელი მარკეზა ალფონსინა დე ლუნაა გაბატონებული – სიგარეტების დედოფალი. ერთგული კავშირი მყარდება, როცა ტანკრედი ლაზაროს საკუთარი გატაცების ინსცენირებაში დახმარებას სთხოვს. ეს უჩვეულო და წარმოუდგენელი კავშირი ლაზაროსთვისაც გამაოგნებელია. იმდენად ძვირფასი მეგობრობა ყალიბდება, რომ ლაზარო ტანკრედის ძიებაში დროში მოგზაურობას იწყებს. დიდ ქალაქში პირველად მოხვედრილი ლაზარო თანამედროვე სამყაროში ჩაკარგული, წარსულის ფრაგმენტივითაა.

BeFunky-collage (21)

 

თარჯიმანი, მარტინ სულიკი, სლოვაკეთი/ჩეხეთი/ავსტრია, 2018; 113 წთ.

80 წლის სლოვაკი კაცი, სახელად ალი (ერჟი მენცელი), ვენაში მიდის, სადაც მისი მშობლების სიკვდილზე პასუხისმგებელ, შუცშტაფელის ყოფილ ოფიცერს უნდა შეხვდეს. თუმცა, დამნაშავის მაგივრად, მის 70 წლის შვილ გეორგს (პეტერ სიმონიშეკი) პოულობს, რომელმაც მამის წარსული დიდი ხნის წინ დაგმო.  გაურკვეველი მიზეზის გამო, ურთიერთსაწინააღმდეგო ადამიანები ერთმანეთს იზიდავენ. გეორგი ალით ინტერესდება და წყვილი,  ომის დროინდელი ტრაგედიის გამოსაკვლვეად, სლოვაკეთში მოგზაურობას იწყებს. ასკეტურ ალისა და  ცხოვრების მოყვარულ გეორგს შორის არსებული, კომიკური შეუსაბამობის მიღმა ანგარიშსწორების აუცილებლობა ბუდობს: ბნელი წარსულის ბოლომდე დავიწყება შეუძლებელია. მეორე მსოფლიო ომის მოვლენების თემაზე სახიფათო რევიზიონიზმის ეპოქაში კინოშემქმნელები ინდივიდებსა და ერებს შორის დიალოგის განკურნებით ეფექტებს ხაზს უსვამენ.

BeFunky-collage (23)

ბათუმობა 2018 !

შემოდგომის პირველი დღე და ზღვისპირა ქალაქის ქუჩებში გაცოცხლებული მეცხრამეტე საუკუნის ბათუმი. ჰაერში შემოდგომის სურნელი, მზის სხივებით გამთბარი ძველი ბათუმის ქუჩები და ფერები, რომელიც ყველაზე მეტად ამშვენებს და უხდება სადღესასწაულო განწყობას.

42596272100_f7af1af234_c-01.jpeg

ბათუმის ძველი ქუჩები იქცა ნამდვილ თავშეყრის ადგილად, ყველა ერთად ზეიმობდა წლის ყველაზე მნიშვნელოვან მოვლენას “ბათუმობა 2018”-ს. ტურისტები, ადგილობრივ მცხოვრებლებთან ერთად დიდი ინტერესით იყვნენ ჩართული ღონისძიებაში. ყველა ერთად ათვალერებდა გაცოცხლებული ისტორიის ყველა დეტალს. ფუსფუსი შეიმჩნეოდა ჭრელ_ჭრელ დახლებზე, სადაც შესაძლებელი იყო სამახსოვრო ნივთების შეძენა. ყველა მხრიდან ისმოდა ბავშვების ჟრიამული, სიცილი. მეფაიტონეები სტუმრებს ქუჩებში ფაეტონით ასეირნებდნენ. შესანიშნავი განყობა, ულამაზესი ფერები, ძველი ისტორიის დეტალები სრულიად აღწერდა ბათუმის ძირძველ სახეს.

uri_mh1536237420893.jpg

uri_mr1536237506670.jpg

მეცხრამეტე საუკუნისთვის დამახასიათებელი სამოსში გამოწყობილი მედუქნეები, გაზეთების დამტარებლები, ფოტოგრაფები, მოსეირნე წყვილები თითქმოს დროს უკან აბრუნებდნენ და ჩვენთან ერთად მოგზაურობდნენ უკან წარსულში. ღონისძიების მნიშველოვანი ნაწილი სწორედ მათ ეკუთვნოდათ, მათ გააცოცხლეს მეცხრამეტე საუკუნის ფოტო-ისტორია და წარსულიდან რამდენიმე სცენა გაითამაშეს.

20180901_153622-01.jpeg

20180901_151134-01.jpeg

uri_mh1536237688116.jpg

გარდა ამისა, ძველი ბათუმის ქუჩებში გამოფენილი იყო ძველი ნივთები, ქუჩების ძველი აბრები, ძველი ჭურჭელი, იარაღი და სხვა. მსურველებისთვის ქვიშაზე ყავას ხარშავდნენ, გაიმართა ღვინის დეგუსტაცია და სპორტული შეჯიბრებები.