The House That Jack Built_მისტერ დახვეწილობა, ჯეკი ♥‿♥

კანში საერთაშორისო კინოფესტივალზე დანიელმა რეჟისორმა , ლარს ფონ ტრიერმა ახალი ფსიქოლოგიური თრილერით კიდევ ერთხელ მიიქცია კრიტიკოსთა ყურადღება. ჯერ კიდევ მაშინ როდესაც ფილმის მხოლოდ იდეა არსებობა ვრცელდებოდა ინფორმაცია, რომ ფილმი რეჟისორის ყველაზე სასტიკი და ძალადობრივი ნამუშევარი იქნებოდა.

რეჟისორს სჭირდებოდა კანის ფესტივალზე 7 წლიანი აკრძალვის შემდეგ “ხმამაღალი ” დაბრუნება და ვფიქრობ მან ეს სრულყოფილად მოახერხა. ყველაზე თამამი, ირონიული, რელიგიური თუ შემოქმედებითი ქვეტექსტების დახმარებით ფილმი გვიყვება ამბავს, რომლის საზღვარი ადამიანურ სისასტიკესა და ხელოვნების ფეტიშიზმს შორის გადის.

BeFunky-collage (13)

ფილმის სიუჟეტი 70-იანი წლების ამერიკაში ვითარდება და მაღალი ინტელექტის მქონე სერიული მკვლელის, სახელად ჯეკის ისტორიას გვიყვება. მაყურებელი 12 წლის განმავლობაში ჩადენილი მკვლელობების მიხედვით აკვირდება მის სერიულ მკვლელად ჩამოყალიბების პროცესს. მისი ავადმყოფობის , დაბრკოლებების თუ წინააღმდეგობების კვალდაკვალ ფილმი ძალიან მძიმე, სასტიკ და დრამატულ ისტორიას გვიყვება.

ჩემი ახალი ფილმის მთავარი იდეა ისაა, რომ ცხოვრება აზრისგან დაცლილი და სასტიკია, რასაც ჰომო ტრამპუსის, ვირთხების მეფის აღზევებაც ამტკიცებს”_ განაცხადა რეჟისორმა , რომელიც ღიად აფიქსირებდა  ფილმის შექმნის დროს “შთაგონების წყაროდ” დონალდ ტრამპის არსებობას.

BeFunky-collage (6)ფილმი  “სახლი, რომელიც ჯეკმა ააშენა” დაყოფილია 5 ინციდენტად, რადგან სწორედ ხუთმა ერთმანეთისაგან რადიკალურად განსხვავებულმა მსხვერპლმა, სხვადასხვა პერიოდში ჯეკის ცხოვრების სხვადასხვა ეტაპზე, მასზე ყველაზე დიდი გავლენა მოახდინა და შეცვალა მისი პიროვნული დამოკიდებულება, შეხედულებები და ავადმყოფობის მიმართ მდგრადობა . თითეულმა ინციდენტმა რადიკალური გარდატეხა მოახდინა ჯეკის პიროვნებაში. რეჟისორი თავდაპირველად გვიხატავს კლასიკური სერიული მკვლელის სახეს, მაგრამ ის ფილმის მიმდინარეობის დროს გვიჩვენებს მის განვითარებას, გვანახებს ჯეკის უცნობ, დაფარულ შესაძლებლობებს და გვაჩვენებს სერიული მკვლელის ცვლილებების ძალიან გრძელ გზას.

პირველი ინციდენტი – მოსაბეზრებელი , აუტანელი მხვერპლი, რომელიც იქცა ყველაფრის საწყისად. მან მოახერხა ჯეკში მკვლელის გაღვიძება, როდესაც მას სუსტი არსება უწოდა.

BeFunky-collage (7)

მეორე ინციდენტი – ფულის მოყვარული მარტოსული მხვერპლი. ჯეკის, როგორც სერიული მკვლელის კლასიკური სახეს ვეცნობით. ჩვენ ვიგებთ, რომ მას სისუფთავის მიმართ აკვიატებული დამოკიდებულება აქვს და იტანჯება ობსესიურ-კომპულსური აშლილობით.   ამ ინციდენტის დროს ის არაორგანიზებულია , მცირე სიბრალულსაც კი გამოხატავს მსხვერპლის მიმართ.

BeFunky-collage (9)მესამე ინციდენტი – ფოტო ობიექტივში მოქცეული ორი მსხვერპლი.  ჯეკის პიროვნული განითარების ახალი ეტაპი, როდესაც ის იწყებს მხვერპლებზე ფოტოების გადაღებას  განხვავებული რაკურსით. ჩვენ ვიგებთ, რომ სერიულ მკვლელს აქვს “ჰობი-ფოტოების გადაღება”, მხოლოდ იმიტომ, რომ პატარაობიდანვე მოსწონდა  ფოტოაპარატში დანახული სინათლის უკან მყოფი სიბნელე , რომელიც კარგად ჩანდა ფოტო ნეგატივში.

“მე ფოტოზე მეტად ვაფასებ მის ნეგატიურ ასლს, მაშინ როდესაცპატარა ვიყავი სწორედ ფოტოაპარატის ნეგატივში დავინახე სინათლის ნამდვილი სახე, ნამდვილი სიბნალე საიდანაც მხედავდი მუქ ფერს ..იგულისხმება დემონი.”

BeFunky-collage (8)მეოთხე ინციდენტი – მარტივი მხვერპლი და მისტერ დახვეწილობა.  ჯეკი იკვლევს რომანტიზმს და ყველაზე მარტივ ადამიანთან ცდილობს გაარკვიოს თუ ვინ არის სინამდვილეში არქიტექტორი თუ ინჟინერი ?… “მარტივი” ქალის სახის ჩვენებით და მასთან ჯეკის დამოკიდებულებით რეჟისორი ცდილობს გვანახოს მკვლელის განსხვავეული სახე , რომელიც პირველად სვავს კითხვებს და ღიად გამოხატავს გრძნობებს , რომელიც თითქოს აქამდე დაფარული, სადღაც მიძინებული იყო…

-კაცი ყოველთვის დანმაშავეა, ქალი ყოველთვის მხვერპლი_ამ ფრაზით თითქოს თავს იმართლებს, რომ მისი მიდრეკილება მკვლელობის მიმართ თავიდანვე  გენეტიკურ კოდში იყო  ჩაწერილი და დამნაშავის ბუნება სამყაროს ბალანს ემორჩილება.

BeFunky-collage (10)ყველა ინციდენტი გამოირჩევა მისი პირადი ხასიათით. თითეული მათგანი მნიშვნელოვან და დასამახსოვრებელ ნაწილად იქცა ჯეკის ცხოვრებაში,  შეიძლება ითქვას ამ ხუთმა ინციდენტმა მისი პიროვნება დაბადა , განავითარა და მოკლა.   ჯეკი რაღაც პრინციპით ირჩევს მათ და ესაუბრება “ხმად” წოდებულ ვერჯს.  ადამიანს , რომელსაც თავიდან ვერ ვხედავთ და ის თითქოს ჩვენი პოზიციიდან ელაპარაკება ჯეკს , მის საქციელს უარყოფს , განიკითხავს და ზიზღსაც კი გამოხატავს სერიული მკვლელის მიმართ.

ჯეკის საუბრები ვერჯთან შეიძლება შევაფასოთ, როგორც  მაღალი ინტელექტის მქონე ორი მოაზროვნე ადამიანის საუბარი ხელოვნებაზე, ბუნებასა თუ ეთიკის შესახებ, რომელსაც საფუძლად ადამიანების მკვლელობები უდევს.  ვერჯი არის სინდისის “ხმა”, რომელიც ჯეკის  ქმედებების ლოგიკას, ზნეობას და მნიშვენელობას განიხილავს. რეჟისორი არ ერიდება რეალური ხელოვნების ნიმუშების , ისტორიული ჩანაწერების , კადრების გამოყენებას ფილმში და ამ ფორმით ის ფილმს უფრო რეალურ სახეს აძლევს.

BeFunky-collage (12)გრძნობდა თუ არა სინდის და ტკივილს ჯეკი ? დიახ, მიუხედავად იმასა, რომ მას არ შეეძლო თანაგრძნობის გამოხატვა და ყოველდღიურად  სარკეში ვარჯიშობდა და სწავლობდა ისეთი გრძნობების გამოხატვას, როგორიცაა სიყვარული, სევდა, გაბრაზება და წყენა,  რეჟისორმა მაინც მოახერხა ჩვენთვის ეჩვენებინა, რომ ჯეკსაც ჰქონდა მისი ფასეულობები და სადღაც დაფარული ტკივილის გრძნობა, რომელსაც სამწუხაროდ ვერ უმკლავდებოდა და საშველად ისევ მკვლელობის გზას ირჩევდა .

…წარმოიდგინე ადამიანი, რომელიც ლამპიონით განათებულ ბნელ ქუჩაზე მიდის, მე ყოველდღე გავდივარ ამ გზას მკვლელობიდან მკვლელობამდე. გზის დასაწყისში, როდესაც ვკლავ მე სიამოვნებას განვიცდი. თუმცა ნელ-ნელა ვკარგავ სიამოვნების შეგრძნებას, როგორც თითეული ნაბიჯის შემდეგ სუსტდება უკან მომავალი ადამიანის ჩრდილი ლამპიონით განათებულ გზაზე. მისი კლებით იზრდება  წინ არსებული ჩრდილი, ამ დროს ტკივილი უფრო მატულობს. როგორც ლამპიონის ქვეშ არ არსებობს ჩრდილი, ისევე ქრება სიამოვნების შეგრძნებაც და ამ დროს აუტანელ ტკივილს განვიცდი. ლამპიონის ქვეშ ადამიანი დიდი ხნით ვერ გაჩერდება და მეც ვიწყებ ისევ ყველაფერს თავიდან  ახალ მსხვერპლით_მისტერ დახვეწილობა, ჯეკი.

BeFunky-collage (11)

 

Advertisements

Todos Lo Saben_სიმართლის მსხვერპლი…

ირანელი რეჟისორის ფილმის “ყველამ იცის” მსოფლიო პრემიერა კანის 71_ე კინოფესტივალზე შედგა.

ასგარ ფარჰადის რიგით მე-8 ფილმი გახდა მეორე ესპანურენოვანი ფილმი პედრო ალმოდოვარის „ცუდი აღზრდის“ (2004) შემდეგ, რომელმაც კანის კინოფესტივალი გახსნა.

ეს არის ირანელი რეჟისორის თვალით დანახული ესპანური ისტორია. თუმცა ფილმი ნამდვილად არ გვიტოვებს იმის განცდას, რომ მისი შემქმნელი განსხვავებული კულტურის და ცხოვრების წარმომადგენელია. რეჟისორმა მოახერხა ფილმში ესპანური ტემპერამენტის, ენერგეტიკისა და ინტრიგის შენარჩუნება.

ფილმში მთავარ როლებს ვარსკვლავური წყვილი ხავიერ ბარდემი და პენელოპე კრუსი ასრულებენ. მათ ერთმანეთთან მუშაობის ხანგრძლივი გამოცდილება აქვთ. მათთვის ფარჰადის უახლესი სურათი რიგით მე-5 ერთობლივი ფილმია, (საერთო ფილმებია: Jamón Jamón (1992), Vicky Cristina Barcelona (2008), The Counselor (2013), Loving Pablo (2017))

რეჟისორი დაახლოებით ორი წლის წინ ჩამოვიდა ესპანეთში, ცხოვრობდა მისთვის უცხო ქვეყანაში, სწავლობდა ესპანურს. ღრუბელივით ისრუტავდა თითეულ სიტყვას, ფრაზას , ცხოვრების პატარ-პატარა დეტალებს. მუშაობის ძალიან განსხვვებული სტილი აქვს , რომლის გამოც მას დიდ პატივს ვცემ. განსხვავებულ ენობრივ და კულტურულ გარემოში მუშაობის მიუხედავად თითქმის ყველა დეტალს აკონტროლებდა და ითვალისწინებდა._განაცხადა პენელოპემ კანის კინოფესტივალზე ყოფნის დროს.

screenshot_20181004-063817-01.jpeg

სიუჟეტი მთავარი გმირი ქალის, ლაურას გარშემო ვითარდება. ის ორ შვილთან ერთად მშობლიურ ქალაქში ბრუნდება. საკუთარი დის ქორწილში ჩასული ახალგაზრდა ქალი მხოლოდ რამდენიმე საათი ახერხებს დატკბეს ბედნიერი, ოჯახური ჰარმონიით. მალე ყველაფერი იცვლება და ის ნამდვილ ჯოჯოხეთში აღმოჩნდება. ქორწილიდან მისი ქალიშვილის მოტაცება კარდინალურად ცვლის ფილმის პერსონაჟების ცხოვრებას და ყველაფერს თავდაყირა აყენებს.

რეჟისორი ცდილობს ოჯახის წევრებს შორის არსებული კავშირების , მათი სასიყვარულო წარსულის და თავგადასავლების დახმარებით ადამიანურ ურთიერთობებზე, ღირებულებებზე და საზოგადოებაზე დაგვაფიქროს. როგორც მთავარი როლის შემსრულებელმა, ხავიერ ბარდემმა თქვა ფილმი ადამიანურ ურთიერთობებზე გვესაუბრება და მათში აუცილებლად დავინახავთ, რაღაც ახლობელს, ნამდვილს და იმ ყოველდღიურობას, რომელიც ჩვენს გარშემო არსებობს.

 

ფილმის მთავარი სათქმელი ალბათ მის სათურში უნდა ვეძებოთ. ყველამ იცის_ რაც მარტივად გულისხმობს იმ ჭეშმარიტებას, რომ არ არსებობს საიდუმლო, რომლის დამალვასაც სამუდამოდ შევძლებთ… და თუნდაც გვეგონოს, რომ მის შესახებ არავინ არაფერი იცის, ყოველთვის გამოჩნდება ადამიანი ან ადამიანთა ჯგუფი, რომელიც ყველაფერს ხედავს, ამჩნევს და ელოდება საჭირო მომენტს, როდესაც ამ საიდუმლოს საკუთარი პირადი მიზნებისთვის გამოიყენებს.

ფარჰადი განსხვავებულ კინომატოგრაფიულ ხერხს იყენებს და საბოლოო ფინალს მაყურებელის ფანტაზიას ანდობს. რეჟისორი გვაჩვენებს პაზლის რამდენიმე ნაწილს : ერთმანეთზე შეყვარებულ ყოფილ წყვილს, მათ საერთო ქალიშვილის გატაცების და უკან მშვიდობით დაბრუნების დრამატულ სცენებს , დამნაშავე- უდანაშაულო წყვილის ისტორიას და სამართლიანობის აღდგენის საბოლოო სიუჟეტის აწყობის უფლებას ჩვენ გვიტოვებს. ფილმი საინტერესო ფსიქოლოგიური დრამაა, რომელიც “აწყობილია” ბევრი საინტერესო, დამაფიქრებელი სცენით, თუმცა საბოლოო ფინალი ნამდვილად არ არის ფილმის დასასრული და ის კიდევ ტოვებს ბევრ პასუხგაუცემელ კითხვას.

Horizon_ჰორიზონტში ჩაკარგული..

ჩემთვის ყველაზე მნიშვნელოვანი და სუბიექტურად საამაყოა ქართული ფილმის ფესტივალზე ხილვა. თინათინ ყაჯრიშვილის ფილმის “ჰორიზონტი” მსოფლიო პრემიერა ბერლინის საერთაშორისო კინოფესტივალზე, სექციაში “პანორამა” გაიმართა და მაყურებელის მხრიდან დიდი მოწონებაც დაიმსახურა.

საქართველოში, ბათუმის საერთაშორისო ფესტივალს ერგო პატივად პირველად ქართველი მაყურებლისთვის ეჩვენებინა ეს არაჩვეულებრივი ფილმი, რომელიც ვფიქრობ მხატვრული სექციის საკონკურსო ფილმებს შორის ერთ ერთი გამორჩეულია ფილმია ..

“თინამ სცენარის შესახებ ჯერ კიდევ გასულ სექტემბერს მიამბო, იმდენად საინტერესო სცენარი იყო, რომ მოწონება ვერ დავფარე და წარმატებები ვუსურვე. ორი თვის შემდეგ დამირეკა და მასთან მისვლა მთხოვა, ასე დაიწყო ჰორიზონტის რეპეტიციები. საკმაოდ საინტერესო პროცესი იყო მასთან მუშაობა, უფრო უახლოვდები, სიღრმისეულად არკვევ დეტალებს. პირველ თებერვალს დავიწყეთ გადაღებები და ძირითადად ფოთში, ქობულეთში, ბათუმსა და თბილისში გვიწევდა_ მთავარი როლის შემსრულებლი ია სუხიტაშვილის საუბრობს ფილმის შესახებ ერთ_ერთ ინტერვიუში.

ფილმი ახალგაზრდა, ყოფილი ცოლ ქმრის გარშემო ვითარდება და მათი ცხოვრების ყველაზე დრამატულ პერიოდს ასახავს. როდესაც ანა და გიორგი (გიორგი ბოჭორიშვილი) ცალ ცალკე, ახალი ცხოვრების დაწყებას ცდილობენ თუმცა ფილმში ნათლად ჩანს, რომ მათგან ერთ ერთი ნამდვილად არ არის მზად ასეთი მნიშვნელოვანი ნაბიჯისთვის.

განშორების მიზეზები გაცილებით ღრმა და საფუძვლიანია, ვიდრე ბანალური ოჯახური კონფლიქტი ან უსიყვარულობა. ეს ორი უახლოესი ადამიანის ურთიერთობის დასასრულის მტკივნეული განცდაა, რომელსაც ბოლომდე ვერცერთი ვერ ეგუება. მართალია, განშორების პირველი შოკი თითქმის გადატანილია, მაგრამ ხელახლა ურთიერთობის დაწყება უკვე შეუძლებელია. თანაც მათ ორი შვილი ჰყავთ.

მცირე იმედს დაყრდნობილი ქმრისთვის ბოლო წვეთი აღმოჩნდება ყოფილი მეუღლის ცხოვრებაში გამოჩენილი ახალი სიყვარული ნიკო (სერგო ბუიღლიშვილი) და ის “გაქცევით ” ცდილობს უშველოს საკუთარ თავს.

ხშირად ყველას გაგვჩენია სურვილი პრობლემებით დაღლილს სადმე შორს წავსულიყავით, ცოტა ხნით შეგევცვალა ცხოვრების რითმი და ახალ გარემოში დაგვეწყო ცხოვრება ახალი ფურცლიდან. ფილმის მთავარი გმირი გიორგიც ასე იქცევა და მეგობრის დახმარებით ახალ ბინას ქირაობს ქალაქისგან რადიკალურად განსხვავებულ ადგილას.

– ამბავი იყო დამაჯერებელი. უპირობოდ მიიღეს ის მოცემულობა, რაშიც გმირები არიან,როგორც ფსიქოლოგიურად, ისე ფიზიკურად. ეს ძალიან მახარებს._გიორგი ბოჭორიშვილი.

„ჰორიზონტის“ დიდი ნაწილი პალიასტომის ტბის მიმდებარე ტერიტორიაზეა გადაღებული, სადაც გიორგი მეგობარ ჯანოსთან (ჯანო იზორია) ერთად თევზაობს და ველური ბუნების გარემოცვაში წარსულის ფსიქოლოგიური ტრავმების დავიწყება სურს.

აქვე, პატარა სახლში ხანდაზმული წყვილი ცხოვრობს: ვალიკო (სოსო გოგინაშვილი) და ლარისა (ნანა დათუნაშვილი), რომლებიც მარტოობას ქალაქიდან ჩამოსული სტუმრის გამოჩენით უმკლავდებიან.

ყაჯრიშვილი აჩვენებს რამდენიმე ძლიერ მომენტს, თუ რამდენად რთულია ტკივილი და ეს მომენტები გამოსახულია ფლეშბექებად. უარყოფილი ქმრის პოზიციიდან მდგომარეობის ჩვენება ყველაზე საინტერესო და განსხვავებულ ელფერს სძენს ფილმს, ჩვენ ვაკვირდებით როგორ ვითარდება გიორგის შინაგანი მდგომარეობა, როგორ იცვლება მისი ემოციური განწყობა ბუნების ცვლილებასთან ერთად.

MV5BZjhhNjgxZjMtYmRhMS00MWZiLWEyZjgtMjQ3NjdiMGNhZmM2XkEyXkFqcGdeQXVyNTYwMDg3MTk@._V1_SX1777_CR0,0,1777,914_AL_

ფილმი გამოირჩევა ვიზუალურად მდიდარი სცენებით , ახალი ადგილი სადაც გიორგი განმარტოებას და ცხოვრების თავიდან დაწყებას ცდილობს იმდენად ჰარმონიულად ერწყვის მის ფსიქოლოგიურ მდგომარეობას, რომ მიჩნდება შეგრძნება თითქოს რეჟისორი ფილმის მხატვართან ერთად ბუნების დახმარებით რომელიც ხან ძალიან სევდიანი , ცივი და დრამატულია და ხან ლამაზი, ყვითელი და მზიანი ცდილობს დაგვანახოს გიორგის და იქ მცხოვრები ადამიანების სულიერი განწყობა.

 

ფილმი დეპრესიული ტონალობით გამოირჩევა, რასაც ირაკლი ახალკაცის მგრძნობიარე კინოკამერა და გიორგი ხალვაშის მინიმალური, მაგრამ შთამბეჭდავი მუსიკაც ემატება. ზღვისპირა ზამთრის პეიჟაზები ოდნავ აბსურდულ შთაბეჭდილებას ტოვებს და ამავდროულად მიუსაფრობის განწყობას ქმნის.

ეს ასევე არის ვიზუალური სიმდიდრის გამოხატულება, რომელიც არჩევანის წინაშე გაყენებს, ბუნებრივ ადგილებსა და დიზაინის მიერ შედგენილ ინტერიერს შორის. ფილმის გადამღები განათებას იყენებს საუკეთესოდ მდინარეზე წელიწადის ნებისმიერ დროს. ისტორია იწყება იმით, თუ რა არის სიცივე და არდრეული გაზაფხული და მთავრდება მომდევნო ზამთარს. ეს ტექნიკა იძლევა ატმოსფეროს მრავალფეროვნებას. იდილიური, მზიანი თევზის სცენიდან დაწყებული, გაგრძელებული ყვითელი ლერწმებით და დამთავრებული გიორგის ჭუჭყიანი ფეხსაცმლით, როდესაც ის ჩადის ქალაქში.

თოვლიანი ფინალი არის ბოლო წვეთი, დრამატიზმის მაქსიმალური ზღვარი, სადაც ნაჩვენებია ფილმის მთავარი გმირის ისტორიის დასასრული.. თოვლი ზღვაზე, სიცივის აუტანელი შეგრძნება ფილმს უფრო დრამატულს ხდის.

horyzont.jpeg

Cold War_სიყვარული კომუნისტური ელფერით..

პაველ პავლიკოვსკის ფილმი “ცივი ომი ” გვიყვება ისტორიას დაუვიწყარ , ინტიმურ სიყვარულზე, ორ დაცემულ და აღზევებულ ვარსკლავზე რომლებმაც საკუთარ თავზე გამოსცადეს “ომის შემდეგ ” დაცემული “რკინის ფარდის” მძიმე შედეგები.

პაველმა ფილმი მის მშობლებს მიუძღვნა, სწორედ ისინი იქცნენ მისი შთაგონების წყაროდ. რეჟისორი შემდეგნაირად აღწერს მათ:

ისინი ყველაზე საინტერესო და დრამატული გმირები არიან , ვინც კი ოდესმე შემხვედრია.. ორივე ძლიერი, მშვენიერი ადამიანია, მაგრამ როგორც წყვილი უბრალოდ დაუსრულებელი კატასტროფაა.

მიუხედავად იმისა, რომ ფილმში პერსონაჟების სახელები ვიქტორი და ზულა რეჟისორის მშობლების სახელებს ემთხვევა , მათი ინდივიდუალური ნარატივები გამოგონილი და ალეგორიულია. ფილმში მოვლენები განსხვავებული ტემპით ვითარდება, პოლონეთიდან აღმოსავლეთ ბერლინის ქუჩებში, პარიზიდან იუგოსლავიის მიმართულებით, წლების სწრაფი ცვლილება ყველაზე კარგად აღწერს დროის როგორც დაუნდობელი ძალის უპირატესობას . მათი გზების გადაკვეთა სხვადასხვა ქალაქში, სხვადასხვა წლებში ხდება, დროის გასვლის შემდეგ იცვლება ყველაფერი თუმცა ერთადერთი რამ რაც მათ ორივეს აერთიანებს უცვლელი რჩება. ეს არის სიყვარული, რომელიც არ ცნობს გეოგრაფიულ მდებარეობას, დროის პერიოდის სიმძიმეს და ცხოვრების შეზღუდულ ჩარჩოებს.

ფილმის დასაწყისში ჩვენ ვიმყოფებით პოლონეთის ერთ-ერთ სოფელში , 1949 წელს. ვიქტორი (Tomasz Kot) და ირენა (Agata Kulesza) ხალხური სიმღერების ჩანაწერებს აკეთებენ. ისინი ისმენენ სიმღერებს ყველაფერზე: სევდიან ისტორიას სიყვარულზე, სასმელზე, რთულ ცხოვრებაზე , ნედლეულზე და ა.შ. შემდეგ ვხვდებით “მაზურეკის ანსამბლის ” (შთაგონებული Mazowsze troupe რეალური ანსამბლის სახელწოდებიდან ) შესარჩევ გამოცდაზე ვიქტორი და ირენა უსმენენ მუსიკოსებს, ხვდებიან მოცეკვავეებს და ისინიც თავის მხრივ ცდილობენ მაქსიმალურად წარმოაჩინონ მათ შიგნით არსებული დაფარული ნიჭიერება. ამ ფორმით ფილმში ნათლადა ნაჩვენები პოლონელი ხალხის უნიკალური ხმები.

ჩვენ მალევე ვეცნობით მშვენიერ სოფლელ გოგონას სახელად ზულა (Joanna Kulig), იდუმალი ახალგაზრდა ქალი, რომლის განსხვავებული ხმის ტემბრი პირველივე წამიდან იპყრობს ჟიურის. მისი შესრულებული სიმღერა, რომელიც გულს ეხება გვიქმნის წარმოდგენას ზულას შინაგანი სამყაროს მრავალფეროვნების შესახებ .

მიუხედავად იმისა რომ ვიქტორის აზრით გოგონას ენერგია და ტემპერამენტი აკლია ის მაინც ხდება ანსაბლის წევრი .

ანსამბლი იწყებს შემოქმედებითი თავისუფლების მიხედვით რეპერტუარის შერჩევას თუმცა პირველი კონცერტის შემდეგ აშკარად ჩნდება მოთხოვნა თუ რისი მოსმენა უნდათ იმ დროის რეალობაში.

სტალინისა და სოფლის მეურნეობის რეფორმით ინსპირირებული სიმღერები ნამდვილ შემოქმედებით ბორკილებად იქცევა ვიქტორისთვის. ის მიიღებს მნიშველოვან გადაწყვეტილებას წავიდეს, გაიქცეს საყვარელ ქალთან ერთად საფრანგეთში.

მიუხედავად მისი გაქცევის სურვილისა ზულა არ აღმოჩნდება ასეთი მამაცი ის არ იზიარებს ვიქტორისეულ ხედვებს და წყვილის გზები პირველად იყოფა.

-იმიტომ არ მოვედი რომ ვიცოდი არაფერი გამოგვივიდოდა.. გაქცევა არ არის ჩემთვის თუმცა ერთი რამ ზუსტად ვიცი.. მარტო არასოდეს არ გავიქცეოდი _ ორი წლის შემდეგ პარიზში შეხვედრის შემდეგ ასე მარტივად უხსნის ზულა ვიქტორს მათი განშორების
მიზეზს.

რეჟისორი მაქსიმალურად ცდილობს დროის ცვლილებასთან ერთად შეცვალოს ფილმის განწყობა, გადაღების ფორმატი და ის სტილი რომელიც დასაწყისში ძალიან მშვიდი და დაბალანსებულია ხოლო შემდეგ პერსონაჟის ზულას სახით უფრო თამამი და თავდაჯერებული ხდება.

იცვლება მუსიკის გადმოცემის ფორმაც. თავიდან ნამღერი სოფლის პოლონური სიმღერა, წლების შემდეგ პარიზში ნამდვილ შედევრად იქცევა. დამოუკიდებელი, შეყვარებული ზულა ჯაზის ელემენტებით გაფორმებულ სიმღერის ახალ ვერიას პარიზის კლუბში მღერის და მალევე ახერხებს დამსწრე საზოგადოების მონუსხვას.

საბოლოოდ ეს არის ერთი “ცივი ” ფილმი “ცხელ ” სიყვარულზე, სადაც მთავარ სიმღერას დრო მღერის. ორი დამოუკიდებელი ადამიანის ცხოვრება, რომელთა შინაგანი შეხედულებები არ ემთხვეოდა ერთმანეთს და სწორედ ეს ხდებოდა მათი დაშორების მიზეზიც. ეს არის სიყვარულის წარმოუდგენელი ისტორია იმ დროში სადაც ყველაზე ნაკლებად ფიქრობდნენ ” სიყვარულის სიძლიერეზე ” …

Inkan, gongkan, sikan grigo inkan ანუ სამყაროს შექმნის ვერსია II

მე ყოველთვის ვეკითხები საკუთარ თავს : რა არის ადამიანი? რას ნიშნავს ადამიანად ყოფნა? შეიძლება ისინი თვლიან, რომ ჩემი შემდეგი ფილმი ისევ სისასტიკეზეა, სინამდვილეში ეს ძალადობა მხოლოდ იმის ანარეკლია რაც ვართ ან რაც არის ჩვენში, გარკვეულწილად _ კიმ კი-დუკი

8c15d996e14801be2e40b94dd4bd9f06

ფესტივალის დახმარებით კიდევ ერთხელ შევძელი კიმ კი დუკის ახალი ნამუშევრის ხილვა დიდ ეკრანზე, ეს არის ფილმი რომელიც ყველაზე “ხმამაღალა” ამბობს კიმის სათქმელს , ის არც პირველია და დარწმუნებული ვარ არც უკანასკნელი კიმის შემოქმედებაში, რომელიც თამამად ცდილობს საზოგადოების გამოფხიზლებას.

ვფიქრობ ფილმი მაქსიმალურად რადიკალურ გზას ირჩევს მთავარი სათქმელის გადმოსაცემაც . მასში პერსონაჟებს მოხსნილი აქვთ ყველანირი მორალური თუ სამართლებრივი დაბრკოლება , არ არსებობს არანაირი ზღვარი : გაუპატიურება, მკვლელობა, კანიბალიზმი მთლიანობაში ქმნის საზარელ სურათს.

Kim Ki duk Human Space Time Human Photo Call -btO3RbPtT4l.jpg

ეს ის რეჟისორია ვინც ფილმი
გაზაფხული, ზაფხული, შემოდგომა, ზამთარი… და ისევ გაზაფხული შექმნა ? – ასეთი აზრიც მოვისმინე ფილმის დასრულების შემდეგ, ცოტა არ იყოს გამიკვირდა. დიახ ის არის, თუმცა უფრო ხმამაღალი, პირდაპირი და თამამი.

ვაღიარებ მეც არ მოველოდი ასეთ რადიკალიზს, მაგრამ კინოთეატრის დარბაზში შესვლამდე ზუსტად ვიცოდი კიმის ფილმი არ იქნებოდა მხოლოდ რამდენიმე წუთში ჩატეული ამბავი და ეს უფრო დიდ ხმაურს გამოიწვევდა ჩემში და არამარტო, ის აუცილებლად ეცდებოდა ემოციის გამოწვევას მთელს საზოგადოებაში . ფსიქოლოგიურად ” მოწამლული ” ხალხი დარბაზიდან გამოსვლის შემდეგ, რომ ხუმრობით ერთმანეთს აფრთხილებდნენ “ფრთხილად ერთმანეთი არ შემოგვეჭამოსო ” ესეც უკვე კიმის გავლენის დიდი კვალი და მცირე გამარჯვებაა .

ფილმის საწყისიდან დასასრულამდე ნაჩვენებია გზა თუ როგორ კარგავენ მცირე, მაგრამ მაინც არსებულ ადამიანურ თვისებებს პერსონაჟები და როგორ ხდებიან ველური და მხეცი ” ცხოველები”, რომელთათვის გადარჩენის ინსტიქტი და პირველადი მოთხოვნილებები ყველაზე მნიშვენელოვანია.

ფილმის დასაწყისშივე იკვეთება კითხვები და იხატება კომიკური სურათი, როდესაც ვიგებთ რომ ძველ სამხედრო ბატალიონის გემი კრუიზად არის გადაკეთებული და მხოლოდ ტურისტული მიზნით გადის ზღვაში.

უცნაური და გაუგებარია წყვილის არჩევანიც, ღვთისგან მივიწყებულ გემზე თაფლობის თვის გატარება ალბათ ყველაზე სულელური გადაწყვეტილებაა. ისეთი ადგილი, სადაც ჰაერშიც კი იგრძნობა სისხლის სუნი ნამდვილად არ იქნებოდა ნორმალური ადამიანისთვის მიმზიდველი თუმცა თუ დავფიქრდებით გემის არცერთ მგზავრს არ აქვს ნორმალური, ადამიანური სახე ამიტომ კომპოზიციის მთლიან სურათში ეს წყვილიც  სრულყოფილად ჯდება.

MzgwZGM4ZDktNDgxYy00ZDE4LTkxNjItZWNkNTY4OGY5OGE4L2ltZy9IdW1hbiwtU3BhY2UsLVRpbWUtYW5kLUh1bWFuX2tleS1zdGlsbC0oNiktbWluLmpwZw==

კიდევ ერთი აშკარა კომიკური მინიშნება  ფილმში  კაპიტნის სახეა. ის მგზავრებს აფრთხილებს, რომ უსაფრთხო მოგზაურობა ელით და სახლში მშვიდობით დაბრუნდებიან მაგრამ თუ გადავავლებთ თვალს გემის ბორდზე მყოფ საზოგადოებას ასეთი მოლოდინი სრულიად გაქრება. არ მგონია საუკეთესო მოგზაურები იყვნენ მეძავები, თაღლითები, განგსტერები ან სასტიკი პოლიტიკოსი.

 

რა თქმა უნდა ასეთი საზოგადოება მხოლოდ სიბინძურეს ამატებს გემზე, ყველა ერთმანეთზე უარესად იქცევა და მხოლოდ პირველადი ველური სურვილები იღვიძებს მათში. მეორე დღეს კიმ კი დუკის მიერ ერთ გემზე შერჩეული ” ცოდვილები ” იღვიძებენ ახალ რეალობაში. სადაც ზღვა აღარ აქვთ, არც დანიშნულების ადგილი და სრულიად სივრცეში არიან ჩაკარგულნი.

 

პანიკის, სიკვდილის აუტანელი შიშის, შიმშილის ველური შეგრძნების გამო გემის თითეული მგზავრი საკუთარ ინდივიდუალურ სახეს კარგავს და იწყებს ბუნებრივი გადარჩენის ინსტინქტებით მოქმედებას.   ფილმის  სიუჟეტური ხაზი იმ წერტილამდე მიდის სადაც ჩვენ ახალი სამყაროს შექმნის თვითმხილველნი ვხდებით…..

1278071_Human-space-time-and-human-c-kim-ki-duk-film

BeFunky-collage (2)

 

-არ მინდა ტყუილის თქმა ჩემს ფილმში.  ყოველ ახალ ფილმზე მუშაობის დროს ვცდილობ გავაუმჯობესო ის და თითეული სცენა გამოვხატო თავისუფლად.  არსებობს საზოგადოებისთვის მისაღები , ბევრი კომფორტული ფილმი. ჩემი ფილმები კი მხოლოდ მცირე აუდიტორიას ეკუთვნის, რომლებსაც შეუძლიათ ახლის აღმოჩენა მასში. მე მაქვს ჩემი სამყარო ფილმებში და ეს სიუჟეტის ცენტრია. ხალხს შეუძლია აღიქვას განსხვავეულად ის ისტორი რომელსაც მე ვაჩვენებ, თუმცა დროის გასვლის შემდეგ ისინი ისევ ბრუნდებიან … კიმ კი დუკი

კიმ კი დუკი არასოდეს ერიდება შიშველი სიმართლის თქმას ფილმის დახმარებით. ყველა დეტალი, სცენა თუ პერსონაჟი ყოველთვის რაღაც მიზანს ემსახურება და აგზავნის მაყურებელში შეტყობინებას და ელოდება თუ როგორ აღიქვამენ ისინი ამას.

ის ფილმში ადამიანის ყველა მანკიერ თვისებაზე ამახვილებს ყურადღებას. რელიგიური თემატიკა სამყაროს მისებური შექმნის თეორიასთან დაკავშირებით ვფიქრობ ძალიან რთული და საპასუხისმგებლო თემაა, თითეული სცენის ნახვის შემდეგ მათში დავინახე მკაფიოდ გამოხატული შვიდი სულიერად მომაკვდინებელი ცოდვა — რიგი არასასურველი მანკებისა, რომელსაც ადრეული ქრისტიანული პერიოდიდან იყენებენ ხალხის გასანათლებლად და ქრისტიანებისათვის სწორი ცხოვრების გზის საჩვენებლად. ეს შვიდი ცოდვა კი შემდეგია: მრისხანება, ანგარება, უქნარობა, ამპარტავნება, სიძვა, ნაყროვანება და შური.

კიმი ცდილობს რადიკალური პასუხი მიიღოს შემდეგ კითხვებზე : არსებობს თუ არა ღმერთი ? აქვს თუ არა მნიშვნელობა სიყვარულს როდესაც პირველადი მოთხოვნილებები ძლიერდება? აქვს თუ არა ადამიანის სისასტიკეს საზღვარი? …..

 

JumpMan _დამტვრეული ილუზია

ჩემთვის ფესტივალი დაიწყო ივან ი. ტვერდოვსკის ფილმით ” მოხტუნავე “.

ფილმის პრემიერა კარლოვი ვარის კინოფესტივალზე შედგა . ის რეჟისორის მორიგი სრულმეტრაჟიანი ფილმია, რომელიც იმეორებს განწყობას მისი სხვა ფილმიდან ” ზოოლოგია” და კიდევ ერთხელ ცდილობს გადმოსცეს ” მუქი” კრიტიკა პუტინის პოლიტიკის მიმართ.

ყველაზე დიდი მოლოდინი და განხილვა გამოიწვია ფილმმა რუსულ საზოგადოებაში. ფილმი ეხება და აერთიანებს ბევრს მნიშველოვან თემას.

– თქვენი ფილმი შეიძლება ბევრი გზით განვიხილოთ : ზოგი წერს, რომ ეს ფილმი მარტოობაზეა, კრიზისზე, რომ ის მოტყუებული იმედებზე გვიყვება . ამ სიაში შემიძლია დავამატო მშობლებისა და შვილების პრობლემები და სახელმწიფო კრიზისი. და რას თვლით თქვენ ნამდვილად რა არის ფილმის მთავარი სათქმელი ?

-ეს არის ამბავი, თუ როგორ “იშლება ილუზიები”. ადამიანი, რომელიც მანამდე იზოლირებულია საზოგადოებისგან, მოულოდნელად იღებს მას და თავდაპირველად, ეს კომფორტულად გამოიყურება მაგრამ ამის შედეგად აუცილებელი ხდება მორალური არჩევანის გაკეთება.

გარდა ამისა, ეს არის ამბავი დედასა და შვილს შორის ურთიერთობის შესახებ. ერთი მეორეს იმდენად დიდ ჭრილობას აყენებს , რომ ბოლოს ვიღებთ ემოციურ მწვერვალს, რომელსაც გმირი ან გადალახავს ან არ მიიღებს ._ მცირე მონაკვეთი რეჟისორის ერთ-ერთი ინტერვიუდან .

ფილმი ახალგაზრდა მსხვერპლზეა, რომელიც დედის მიერ ხდება ექსპლუატაციაში საკუთარი სიცოცხლის ხარჯზე. ეს მძიმე ტრაგიკული მაგრამ ცინიკური ამბავია რომელშიც მკაფიოდ იკვეთება ” იმ ” საზოგადოების მთავარი მოთხოვნილება _ ” ფული”. სწორედ მატერიალური კეთილდღეობაა მათი მამოძრავებელი ძალა რომელშიც ხვდება ფილმის მთავარი გმირი, დედისგან თექვსმეტი წლის წინ მიტოვებული; თავისუფლებაზე მეოცნებე დენისი.

ის ბავშთა თავშესაფარში გაიზარდა და წლების განმავლობაში ელოდებოდა ოჯახის სითბოს და დედას, რომელმაც ახალშობილი ასე უბრალოდ მიატოვა. მიტოვების მძიმე ფსიქოლოგიური სტრესის გამო ბიჭი სხვებისგან განსხვავებული ფიზიკური გამძლეობით გამოირჩევა. ამაში პირველივე სცენაში ვრწმუნდებით. თუმცა ის რადენადაც ძლიერია ფიზიკურად იმდენად სუსტი და ტრავმირებულია შინაგანად.

დედის დახმარებით ის თექვსმეტი წლის შემდეგ ისევ “გარეთ ” გამოდის, ისევ შეუძლია თავისუფლად სუთქვა, უკვე აქვს მისი ოთახი და ჰყავს გვერდით ” ოჯახი “, თუმცა ეს ილუზია რამდენიმე წუთში ქრება და ჩვენ პირველად ვხდებით საგზაო შემთხვევის მოულოდნელი მოწმეები. შემდეგ იგივე მეორდება და მეორდება, საბოლოოდ კი ვხდებით რომ ეს უბრალოდ დენიზის არაჩვეულებრივი გამძლეობის ხარჯზე შექმნილი შემოსავლის წყაროა ისეთი საზოგადოებისთვის სადაც თავმოყრილია პოლიცია, პროკურორი, ექიმი, ადვოკატი.

ეს არის საზოგადოება, რომელიც ავარიის შემდეგ წამომდგარ დენიზს “ეხმარება” და სთავაზობს სასმელს, გართობას და ფულს. დედის მიერ ჭაობში მოხვედრილ დენიზს უჩნდება პროტესტის გრძნობა და რამდენიმე ხნის შემდეგ უბრალოდ ჩერდება. არა პირადი ტკივილის არამედ ასეთ ჭაობში საბოლოოდ ჩათრევის სურვილის არ ქონის გამო. ის ისევ თავშესაფარში ბრუნდება და მაშინ როდესაც ის საბოლოოდ მიდის ამ “საქმიდან ” ასეთი ტექსტით “ემშვიდობებიან”

ჩვენ ვიპოვით სხვა შენნაირს.. ეს ქალაქი ნაგვითაა სავსე, ისევე როგორც შენ…

რეჟისორი გვიხატავს მისი თვალით დანახულ “სუპერგმირს” ჩვეულებრივი ადამიანური დაავადებით სახელად ანალგეზია, ( (ბერძნ. analgesia უგრძნობლობა) – ტკივილის შეგრძნების დაკარგვა. ) ეს კი მას საშუალებას აძლევს გადაჭრას ფიზიკური ტკივილი მაგრამ ფილმის გმირს სულიერი ტკივილის გადაჭრაში ნამდვილად ვერაფერი ეხმარება .

დენიზი დედასთან ერთად მოახერხებს ბავშვობიდან გაქცევას სავარაუდოდ უკეთესი საზოგადოებისთვის მაგრამ შედეგად სულ სხვა რეალობას იღებს. ეს არის რუსული სასამართლოს ზედა ეშალონის რეალობა, გაყალბებული სასამართლო პროცესები, მდიდარი მოქალაქეების, პოლიტიკოსების წინააღმდეგ დამამცირებელი სამართალწარმოება . რეალობა რომელიც მიუღებელი აღმოჩნდა დენიზისთვის და ის ისევ იქ ბრუნდება სადაც ყველა კარგად გრძნობს თავს. შეკითხვაზე თუ რატომ დაბრუნდა? რატომ წამოვიდა ” დედის ” სახლიდან დენიზის პასუხი იყო რეალობის შემდეგ მიღებული დასკვნა და ის ჟღერდა შემდეგნაირად:

სახლში რთულია, არა მხოლოდ მასთან.. უბრალოდ რთულია. მათ არ ესმით ერთმანეთის, ისინი არ უგებენ ერთმანეთს.. ასეთი ცხოვრება მართლაც რთულია…

BIAFF_ კინოს ერთკვირიანი მოგზაურობის დასაწყისი…

ბათუმში საავტორო კინოს საერთაშორისო ფესტივალი (BIAFF) გაიხსნა. პირველი დღე ტრადიციულად ძალიან საინტერესო აღმოჩნდა. ბიაფის ბანერთან შეკრებილი უცნობი თუ ნაცნობი სახეები სიამოვნებით იღებდნენ სამახსოვრო ფოტოებს. რამდენიმე წუთში ფესტივალიც დაიწყო, ტრადიციული მისალმების, საკონკურსო სექციის ჟიურის წარდგენის შემდეგ წამყვანი და ბიაფის ორგანიზატორები საღამოს მთავარ ნაწილზე გადავიდნენ. მათ ქართველ კინოოპერატორ ლომერ ახვლედიანს კინემატოგრაფში შეტანილი წვლილისათვის სპეციალური პრიზი გადასცეს. ბატონი ლონერის სცენაზე გამოჩენას მქუხარე ტაში მოჰყვა, რამაც შექმნა ემოციის ტალღა მთლიანად დარბაზში. ეს იყო დაუვიწყარი რამდენიმე წუთი.

42088769_2106302132722044_3978007986684559360_nროდესაც ლომერის სახელი გესმის მასთან ერთად ჩნდება ის ძველი, მონატრებული კადრები ფილმებიდან როგორიცაა: “მზე შემოდგომისა”, “მშობლიურო ჩემო მიწავ!”, “ნატვრის ხე” და ა.შ.  ლომერ ახვლედიანი მართლაც გამორჩეული ქართველი კინოოპერატორია და მისი ხელწერა, სტილი კიდევ უამრავ ფილმშია აღბეჭდილი.

მისმა ფერწერულმა და პოეტურმა კამერამ აღბეჭდა ცნობილი მეტაფორა _ მომაკვდავი ცხენი ყაყაჩოს ველზე, თენგიზ აბულაძის “ნატვრის ხეში”; ბუხუტი ზაქარიაძის ერთ-ერთი საუკეთესო როლი შესანიშნავ მოკლემეტრაჟიან ფილმში “ქვევრი”; მწყემსების ცხოვრება შავ-თეთრი, მკაცრი პოეზიით გამთბარ “თეთრ ქარავანში”; შემოდგომის არცთუ ნატიფი აზნაურები ნატიფად გადაღებულ “სამანიშვილის დედინაცვალში”, ინოკენტი სმოკტუნოვსკის ბოლო მზერა ფილმში “თეთრი დღესასწაული”;

“ადრე კინოგადაღება ზეიმს ჰგავდა, ახლა, სამწუხაროდ, მხოლოდ კომერციულ სამუშაოდ იქცა”- ფრაზა მისი ინტერვიუდან , გაზეთი „პრემიერი“, 2013 წ.

 

მე-13 ფესტივალის კინოჩვენება საბჭოთა ცენზურის მიერ აკრძალულმა ქართულმა ფილმმა „ჩემმა ბებიამ“ გახსნა. ვფიქრობ ამ ფილმს აქვს უჩვეულო ბედი , ის გადაღებისთანავე თაროზე შემოდეს და მერე თითქმის 40 წელი ამ სურათის ასავალ-დასავალი არავინ იცოდა…

031

საინტერესოა ფილმის რეჟისორის ცხოვრებაც, რომელიც ფილმის მსგავსად მეტად უჩვეულოდ წარიმართა. ფილმი “ჩემი ბებია” მისი პირველი განხორციელებული ფილმი იყო, თუმცა გამოსვლის შემდეგ ის აიკრძალა, რადგან მას ბრალი დასდეს ფორმალიზმში, რომელიც მაშინ სერიოზული ბრალდება იყო ხელოვანებისთვის. რეჟისორს ასევე ანტისაბჭოთა განწყობაში დასდეს ბრალი. თუმცა შემდეგში გაირკვა რომ რეჟისორს არ ჰქონდა ანტისაბჭოთა განწყობა , წლების შემდეგ გამოქვეყნებულ “მონოგრაფიაში” ნათლად იკვეთება მისი როგორც გულმხურვალე კომუნისტის მოღვაწეობა.

061

სხვა ხიბლი აქვს ჩემთვის გახსნის ცერემონიას , ბიაფის ბანერთან შეკრებილი ამდენი უცნობი თუ ნაცნობი სახე ნამდვილად ქმნის საზეიმო განწყობას. სამახსოვრო ფოტოები, კინოგურმანებთან ერთად ფესტივალის დაწყების მოლოდინი ჩემთვის ყოველთვის დაუვიწყარ, შესანიშნავ მოგონებად რჩება ხოლმე და ამისთვის მადლობა კიდევ ერთხელ ბიაფფს.

დღეს 16 სექტემბერს ოფიციალურად დაიწყო ფესტივალი, რომელიც რვა დღეს გაგრძელდება და წარმოდგენილი იქნება დაახლოებით 40-მდე სრულმეტრაჟიანი მხატვრული/დოკუმენტური ფილმი და 40 მოკლემეტრაჟიანი ფილმი, 30 ქვეყნიდან. გახსნის და დახურვის ცერემონიალის გარდა, ყველა კინოჩვენებაზე დასწრება უფასოა.

კინოსეანსების ყოველდღიური განრიგი შეგიძლიათ იხილოთ აქ:

biaf-2018

მოჰსენ და ჰანა მახმალბაფები

21952485_1565577040147737_638155997_o-1-e1506066148601

 

      მამა-შვილი  მოჰსენ და ჰანა მახალბაფები  ბათუმის საავტორო კინოფესტივალს ჟიურის სტატუსით ესტუმრნენ. მოჰსენი მხატვრული ფილმების კონკურსის ჟიურის თავმჯდომარის სტატუსით , ხოლო ჰანა მოკლემეტრაჟიანი ფილმების ერთ-ერთი ჟიურის წევრი  იყო.  ასევე ფესტივალზე მათ საკუთარი  ნამუშევრები (ფილმები )  ჩამოიტანეს და ამით სასიამოვნო საჩუქარი გაუკეთეს  ფესტივალის მაყურებელს.

Mohsen Makhmalbaf -044

      Continue reading “მოჰსენ და ჰანა მახმალბაფები”

მკვდარი სიჩუმე

8a27-delegation-for-film-birds-are-singing-in-kigali-of-film-director

იოანა კოს  კრაუზისა და კშიშტოფ კრაუზის ფილმის პრემიერა  4 ივლისს კარლოვ ვარის საერთაშორისო კინოფესტივალზე შედგა. ფილმმა კრიტიკოსებს შორის ფართო აღიარება მოიპოვა.  სამწუხაროდ ფილმის გადაღებების დროს რეჟისორი  და მთავარი ოპერატორი გარდაიცვალა . ამ ტრაგედიის მიუხედავადა ფილმზე მუშაობა  წარმატებით გააგრძელა მისმა მეუღლემ იოანამ, რადგან მისი თქმით  ფილმის მიმართ ვალდებულებას გრძნობდა. –

e9bc-joanna-kos-krauze-krzysztof-krauze

– “ტრაგედია , რომელიც ფილმშია ასახული ჩვენთვის არ არის უცხო, რადგან ჩვენი წინაპრები ამ ტრაგედიის მსხვერპლები არიან. ფილმზე მუშაობის დასრულება ერთგვარი ვალდებულებაც  კი იყო ჩვენი მხრიდან . ჩვენ  ვეცადეთ  ამ ფილმის დახმარებით პასუხი გაგვეცა  კითხვაზე თუ საიდან მოდის  ძალადობა და რა მძიმე შედეგი შეიძლება ჰქონდეს მას თითეული ადამიანისთვის- განაცხადა იოანამ ბათუმის საავტორო კინოფესტივალზე ფილმის წარდგენის დროს. ”

maxresdefault

 

Ptaki śpiewają  kigali (ჩიტები მღერიან კიგალში) პოლონეთის პირველი ფილმია ლტოლვილების შესახებ.
ფილმში ვხედავთ პოლონელ ორნიტოლოგ ანას, რომელიც 1994 წელს აფრიკაში იმყოფება, სადაც რუანდას ჰუტუს უმრავლესობამ ტუტსების უფრო მცირერიცხოვანი მოსახლეობის წინააღმდეგ გენოციდი მოაწყო. ანა ადგილობრივი კოლეგის შვილის გადარჩენას ახერხებს,  რომლის მთელი ოჯახი ამოწყვიტეს და პოლონეთში მიჰყავს.

 

39346_43_Die_singenden_Voegel_von_Kigali_c_Kosfilm_02
პოლონეთში ჩამოსვლის შემდეგ, ჩვენ ვხედავთ ორ  განადგურებულ  ადამიანს, რომლებიც ნორმალურ რუტინულ ცხოვრებას ვეღარ ახერხებენ. ისინი ცდილობენ მდგომარეობასთან შეგუებას, ორ ერთმანეთისგან რადიკალურად განსხვავებულ ქალს ერთნაირი საზარელი გამოცდილება აერთიანებთ და მიუხედავად მათი მცედოლობისა  დააიგნორონ წარსული, ის ყოველდღიურობაში იჩენს თავს.   ხელის ტრავმა და ფიცხი ხასიათი ხელს უშლით სიმშვიდე მოიპოვონ..

3291_movie_poster

კლაუდინი მსხვერპლის როლის მორგებაზე უარს ამბობს. მოგვიანებით, როცა რუანდის ტომების მდგომარეობა უმჯობესდება, ახალგაზრდა ქალი სამშობლოში ბრუნდება. საკუთარ სამშობლოში დაბრუნება არც ისე ადვილია, როდესაც ყველაფერი განადგურებული  და დანგრეულია.  საკუთარ სახლში შესვლაც კი უჭირს , რადგან იქ უკვე სხვები ცხოვრობენ, მთავარი მიზანი დაკარგული ოჯახის მკვდარი სხეულების პოვნაა, რადგან ისინი იმსახურებენ არსებობდეს მათი საფლავები . კლაუდინი ცდილობს ასეთი სახით აღადგინოს სამართლიანობა მისი ოჯახის მიმართ. ყველა ადამიანი იმსახურებს საფლავის ქვას და ადგილს, სადაც ახლობლებს შესაძლებლობა ექნებათ მათი მონახულების და დატირების.

D4hktkqTURBXy9hNTE1MmNmYzA4YjE3MjkzZWYyNDlkZDIyMDhhYjEwZS5qcGVnkpUCzQJsAMLDlQIAzQJYwsM

ანა მეცნიერულ კარიერაში წინსვლისთვის საჭირო ნაბიჯების გადადგმაზე უარს ამბობს , სამსახურს ტოვებს , მამის მიერ დატოვებულ ყველა ნივთს ყიდის და კლოდინს აფრიკაში მიჰყვება.

-შეამჩნიე

-რა?

-ჩიტები აღარ არიან…სრული სიჩუმეა , არადა რამდენი იყო. დედა ხუმრობდა ხოლმე, მამაშენმა სახლი ჩემთვის კი არა ჩიტებისთვის ააშენაო.

 

 

 

” უკომპრომისო დრამა”  – ასე მარტივად შემიძლია შევაფასო ფილმი, სადაც ძალადობის , ტკივილის , დიდი სულიერი თუ ფიზიკური ტრავმის ფონზე ჩვენ ვხედავთ ადამიანების ბრძოლის დაუჯერებელ მაგალითს. ისტორია ორ ქალზე , რომლებიც დამსხვრეული ფსიქიკით და მიღებული ჭრილობებით მაინც ცდილობენ გადარჩენას .  როდესაც კლოდინი ნებდება და ამბობს , რომ თავს გრძნობს როგორც მკვდარი . მისი   მეგობარი ანა არ აძლევს დანებების საშუალებას. ისინი ცდილობენ სიბნელეში იპოვონ სინათლის სხივი ..

“ეს მიწა ასობით წლის განმავლობაში აღარ იქნება მშვიდობიანი.”

“აქ აღარ არის  ფრინველი, მხოლოდ  მკვდარი დუმილია ”

 

6e4b-actresses-jowita-budnik-and-eliane-umuhire-best-actress-award-bi

“ფილმი ეხება 1994 წელს რუანდის გენოციდის შემდგომ არსებულ ტრავმის, რასიზმისა და ქალთა მიმართ მოპყრობის საკითხებს, საბოლოო ჯამში იმედიანი ფილმია, რომელიც გვიჩვენებს ადამიანის ბუნებას “წერს Laurence Boyce ფილმის შესახებ.

 

 

DAHA _ ბიზნესად ქცეული ჯოჯოხეთი 

ფილმი  „მეტი“  თურქი მსახიობის, ონურ საილაქის, პირველი სარეჟისორო ნამუშევარია, რომელიც ჰაქან გიუნდაის ამავე სახელწოდების ბესტსელერს ეფუძნება. (  ფილმზე მუშაობის პროცესში ჰაქანი ჩართული იყო როგორც ერთ-ერთი სცენარისტი) ეს არის ისტორია 14 წლის ბიჭზე, სახელად გაზა, რომელიც თურქეთში ეგეოსის სანაპიროზე ცხოვრობს და იძულებულია მამას დაეხმაროს დევნილების გადაყვანაში ოკუპანტი ქვეყნებიდან  ევროპაში .

201609083320-Hakan_Gunday_Daha_English_2016

“ეს ფილმი შეიქმნა იმ რომანის მიხედვით, რომელიც 2013 წელს გამოქვეყნდა. ამ პერიოდში გაზეთები აქტიურად წერდნენ ლტოლვილების შესახებ,  ქვეყნდებოდა სააგენტოების მონაცემები იმ ადამიანების შესახებ, რომლებიც თურქეთის მხრიდან საბერძნეთის საზღვრების გადაკვეთას აპირებდნენ. ესენი იყვნენ ადამიანები რომლებსაც არ გააჩნდათ არაფერი პირადი , ისინი ძალიან ჰგავდნენ მოჩვენებებს. ფილმის დახმარებით შევეცადეთ მათთვის რეალური სახეები შეგვექმნა  და სახელები მიგვენიჭებინა ” – განაცხადეს  ფილმის სცენარის შემქნელებმა.

ბოლო ორი წლის განმავლობაში დაახლოებით 1.5 მილიონი მიგრანტი გადავიდა მსგავსი არალეგალური გზის  დახმარებით ახლო აღმოსავლეთში, აფრიკისა თუ აზიაში.. ისინი ყოველდღიურ სიღარიბეს, დამცირებასა თუ გაჭირვებას  იტანდნენ , რათა თავი დაეღწიათ ოკუპანტი ქვეყნებისგან და ევროპაში გადასულიყვნენ. სამწუხაროდ ძალიან ბევრი ადამიანი შეეწირა ამ ჯოჯოხეთური გზის გავლას.

დღეისთვის შეგვიძლია  ვთქვათ რომ მიგრანტების ასეთი გზით გადაყვანა გლობალურ ბიზნესია, ისეთივე მომგებიანი და დახვეწილი, როგორიც ნარკოტიკებით ვაჭრობა.

“ჩემთვის ფილმის გადაღება მარტივი იყო , რადგან ეს ეხება ნამდვილ, რეალურ პრობლემას. , ახლა სწორედ ამ მოვლენებზე ლაპარაკის დროა , რადგან  მათი პრობლემები ჩვენი ყოველდღიურობის ნაწილი გახდა.   ვფიქრობ  ამ ისტორიის მოსაყოლად ძალიან კარგი დროა  – განაცხადა ფილმის რეჟისორმა ონურ საილაქმა.

ფილმის მსოფლიო პრემიერა Karlovy Vary-ის კინოფესტივალზე შედგა . ფილმმა კრიტიკოსების მხრიდან დიდი მოწონება დაიმსახურა.

17fe-actress-lara-aysal-actor-ahmet-mumtaz-taylan-film-director-onur-

“-წიგნზე მუშაობის პერიოდში ჩვენ ვიყავით ლტოლვილთა კრიზისის ზღვარზე, თუმცა ჯერ კიდევ არ  პქონდა მას  ისეთი დიდი მაშტაბები როგორც დღეს., ფანჯრებიდან ვხედავდით ყველაფერს,  პრობლემა მაშინაც ძალიან მძიმე  იყო  და წიგნშიც იმ დროის რეალობაა ასახული . მეორე მხრივ, ეს არის მუდმივად ცვალებადი საკითხი, რომელიც დრო და დრო განახლებას საჭიროებს, ამიტომ ფილმისთვის აუცილებელი იყო გარკვეული ცვლილებების დამატება

-გაზა არის  ბიჭი, რომელიც ცდილობს მოშორდეს მონსტრის ნიღაბს , ის მუდმივად ცდილობს იბრძოლოს მსოფლიოს წინააღმდეგ უბრალო  შეკითხვის  დახმარებით ” რატომ? “.

-მართლაც   არსებობს იმედი მაშინ,  როდესაც შემიძლია  უიმედო ისტორიის დახმარებით  ფართო აუდიტორიას საკითხის სიმძიმე  დავანახო . მე ასევე ვხედავ იმედს იმ ადამიანებში რომლებიც ცდილობენ ნავის დახმარებით უცხო ქვეყანაში წავიდნენ. მიუხედავად ამისა, სიუჟეტი მაინც ცრუ იმედის შესახებ მოგვითხრობს და ფილმშიც ამ ცრუ იმედის მქონე ცხოვრებას ასახავს.”  – ნათქვამია რომანის ავტორის, ჰაკან გიუნდეს ინტერვიუში.

ჰაიათ ვან ექი, რომელიც გაზას ასრულებს, ფიქრობს რომ მისი პერსონაჟი რთული ხასიათის ადამიანია, რომელმაც არ იცის რომელი გზაა სწორი.

“ჩემთვის  ამ ხასიათის თამაში არ იყო ადვილი , მე ვცდილობდი მაქსიმალურად კარგად მომერგო პერსონაჟის ხასიათი. გადაღებების პროცესში ძალიან ბევრი მენტორი მყავდა მათ შორის ონურ საიალაქი, რომელიც მაჩვენებდა თუ როგორ უნდა მეთამაშა მსგავსი რთული ხასიათის ადამიანი ბუნებრივად. ადვილი არ იყო, თუმცა  ბევრი დამხმარე მყავდა “, – განაცხადა ჰაიათ ვან ექიმ.

 
თურქული დრამის  მთავარი გმირი, არ არის მხოლოდ თინეიჯერი და მამის სამსახურიც არ არის რეგიონში ხილ-ბოსტნეულის გადაზიდვა. ორივე  ჩართულია ლტოლვილების გადაყვანის ბიზნესში ოკუპანტი ქვეყნებიდან ევროპისკენ  , საბერძნეთის გავლით. განსხვავება ისაა,  რომ გაზა იძულებულია მამას ამ საქმეში დაეხმაროს.   ამ პროცესში მას არაერთი რთული გადაწყვეტილების მიღება უწვეს, დგება არჩევანის წინაშე და ნელ-ნელა კარგავს საკუთარ თავს.

 

აჰადი  არის ადამიანი , რომელმაც დიდი ხანია დაკარგა ლოიალურობის და სიბრალულის გრძნობა. მან კარგად იცის იმ ჭუჭყისა და სიბინძურის შესახებ, რომელიც უკვე თითქმის მთელს მსოფლიოს მოედო, საკუთარ ბედს შეგუებული ცდილობს საკუთარი შვილის ამ საქმეში ჩართვას.  მისი აზრით   მხოლოდ ფულს შეუძლია მათ ბნელ და მძიმე ცხოვრებაში სინათლე შეიტანოს.

ფილმში ეპიზოდურ როლს ასრულებს თუბა ბუიუქუსთუნი, მისი პერსონაჟი რამდენიმე წუთის განმავლობაში ჩნდება , მაგრამ მთავრი პერსონაჟის ცხოვრებაში მნიშვნელოვან კვალს ტოვებს . სირიელი ლტოლვილი ქალის ისტორია, მისი უმანკო, უიმედო მდგომარეობა გარდამტეხ როლს ასრულებს გაზას პიროვნებაში.. ის პირველად უპირისპირდება საკუთარ მამას და მის ირგვლივ არსებულ ბოროტებას…
მინდა ავღნიშნო ტუბას არაჩვეულებრივი შესრულება, მისი ვიზუალური მხარე შერწყმული დიდ ტრაგედიასთან, რომელიც სახის ყოველ ნაკვთს ეტყობა.. რამდენიმე წუთიანი გამოჩენა ფილმში და სამუდამოდ ჩარჩენილი ტუბას პერსონაჟი აჰრა, რომელიც  უეცრად ჩნდება და ასევე უეცრად უჩინარდება საბერძნეთის საზღვართან ზღვის ტალღებში…

 

გაზა  ერთი  თინეიჯერი ბიჭია, მოზარდი, რომელსაც ნათელი თვალების გარდა ყველაფერი ბავშვური უკვე გამქრალი აქვს. ფილმის დასაწყისში ვხედავთ მის შინაგან ბრძოლას იმ ბოროტების მიმართ რაც მისი ცხოვრების ყოველდღიურობაშია.  ის ფარულად ცდილობს სწორი გზის არჩევას.   გამოცდები ჩააბარა შორეულ სტამბულის  კარგ სკოლაში,  თუმცა მამა არ არის დაინტერესებული მისი აკადემიური შედეგებით, სამწუხაროდ გაზასთვის ასეთი გადაწყვეტილებები მხოლოდ ოცნებებშია შესაძლებელი.   რთულია ყოველდღიურ ფსიქოლოგიურ ზეწოლას გაუძლო , აიტანო შენს ირგვლივ არსებული ბოროტება, დამცირება , ტკივილი და ყველაფრის შემდეგ ისევ ნორმალურ ადამიანად დარჩე.. სამწუხაროდ ფილმში პერსონაჟის ბრძოლა ბოროტების წინააღმდეგ კრახით სრულდება, ყოველი გაქცევა , ყოველი წინააღმდეგობა უფრო მეტ ფიზიკურ და მორალურ ზიანს აყენებს .. 

და მაშინ როდესაც თითქოს ბოროტება მამის სახით მარცხდება.  გაზაში საკუთარი ბნელი მხარე იმარჯვებს … მასში იღვიძებს ადამიანი , რომელსაც შეუძლია თვალის დაუხამხამებლად  კამერიდან თვალი ადევნოს   გაჭირვებული მიგრანტების  ყოველდღიურ ტანჯვას , რომლებიც გაზასგან მხოლო ერთ რამეს ითხოვენ ეს “მეტი ჰაერია “….
.